اینجا دانشگاه...صدای من!

2010-12-25T19:40:00.000-08:00

آدم بره بمیره بابا! آخه چه کاریه زندگی کنه الکی؟

مثلا" مینیمال

2010-08-23T14:15:00.000-07:00

این فیلما که بچه های فسقل خیلی توشون حکیمن و حرفای فسلسوفانه می زنن و بزرگترا رو به فکر وا می دارن،

می تونن تعریف دقیقی از حالت تهوع باشن!

سخنی با آفریدگار

2010-08-22T00:25:00.000-07:00

دیگه کم کم خود سانسوری توی این وبلاگ داره به حلقم می رسه و کلا" نمی دونم چه تیپ نوشته هایی اینجا بنویسم.
فعلا به غرغر بسنده می کنم تا ببینیم بعدا" چی پیش میاد.
*
من واقعا" نمی دونم این چه مَرَضیه که دخترا -هرچقدرم تیریپ مستقل و غیر احساسی و مغرور و دور از دسترس و فلان باشن- دارن که تا یه آدمی مهم میشه براشون (حالا گیریم مهمترین!) همه ی زندگیشون رو با اون آدم تنظیم می کنن و کلا" در همه ی سوراخ سنبه های برنامه های زندگیشون رسوخ می کنه و اینا! اونوقت این پسرا -هر چقدرم که شیدا و عاطفی و بهمان باشن- باز صد در صد اینوَری نمیشن!
حالا من نمیگم این خوبه یا اون بده ها! میگم آخه چه مشکلی در آفرینش بوده که یا این باید خودشو بزنه که چرا من همه جا مرسوخ نیستم، یا اون باید خودشو آویزون کنه که دست از سرم وردار بذار به بقیه ی زندگیمم برسم؟
هان؟ خدا؟ جوابی داری؟

2010-04-09T23:37:00.000-07:00

آقا هی شلوغ پلوغ شد و حرف تو حرف اومد و از زمین و آسمون برامون رسید، نشد سرِ فرصت، همون 23 فروردین که تولدم بود براتون نطق کنم.
.
حالا هم غرض از مزاحمت اینه که نخیر، من همین طوری از راه نمی رسم به هر عددی که دمِ دستمه بگم خوب و خوشگل و دوست داشتنی که مثلا" انرژی مثبت بدم و اون سال بیاد یه حالی بده و تر و تمیز جاشو بده به سال بعد و باز از اول به همین ترتیب! اینکه گفتم بیست و چهار سالگیم رو دوست دارم دلیل داشت. به شرح ذیل:
.
* از یک طرف می دونیم که سال های 88 و 90 هر دو بسیار خفن هستند و امسال که سال 89 باشه بین این دو سال واقع شده.
* از طرف دیگه همه می دونیم که اعداد 23 و 25 هر دو اعداد بسیار شیک و قابل توجهی می باشند. 24 هم همونطور که مستحضرید، بین این دو واقع می باشد.
.
بله، پس می بینیم که بیست و چهار سالگی بنده که مقارن با سال 89 هستند، از دو سو "بین الخفنین" نام گرفته و از سوی پروردگار جهانیان مورد رحمت می باشند.
.
پ.ن: هر چند از اول سال تا حالا خیری ازش ندیدیم. ولی باشد که تا آخر سال جبرانِ کاستی ها شود. ان شاء الله!

2010-02-07T01:10:00.000-08:00

شاید باورش براتون سخت باشه، ولی من جدی جدی می شناختم یه آدمی رو که رفته بود برای اون یکی کامنت گذاشته بود: "خوفی اجیجم؟"

یعنی با چشمای خودم دیدما! حتی یه بارم بهش گفت عجقم.

تازه کجاشو دیدی؟ طرف پسر بود.
دیگه حرفی ندارم.

2009-12-13T12:09:00.000-08:00

سؤالی که جدیدا" برام پیش اومده اینه که مثلا" برای خدا فرقی می کرد که ضایعات بدن (مثل عرق و فلان و بهمان) رو خوشبو بیافرینه؟ یعنی اگه ترکیباتشون رو طوری در نظر می گرفت که اینقدر نفرت انگیز نباشن چی می شد مگه؟؟
و جواب احتمالیم اینه که شاید انسان اولیه با این ترکیبات مشکلی نداشته و به نظرش هیچَم نفرت انگیز نبوده. خدا هم نمی دونسته بعدا" نظر آدما عوض میشه که! شایدم اصلا" بهش فکر نکرده، کارای مهم تری داشته...

2009-10-07T22:50:00.000-07:00

اونقدر همه چيز تغيير كرده كه دارم كم كم خاطره هامم فراموش مي كنم... اتفاقاتي رو كه خودم هم نقشي توشون داشته م، با دهن باز گوش
مي كنم و مي پرسم: خب؟ بعدش چي شد؟ :))
.
يه كشف جديدم اينه كه سال هاي اول دانشگاه ما مثل دبيرستان خارجي هاست. اون جو بچگانه و دو دسته شدن آدمها و لوزر يا كول(!) بودنشون... اون قهقهه ها و بدجنس بودن ها و مسخره كردن هر كسي و چيزي كه سخره پذير باشه...
شايد زياد جالب نباشه كه اين بچه بازي هاي ما ميفته توي دوراني از زندگيمون كه قراره آدم هاي جدي تري باشيم. شايدم زياد فرقي نداشته باشه، يا حتي جالب و دوست داشتني باشه، اگه نظرمون اين باشه كه براي بزرگ بودن و منطقي رفتار كردن خيلي وقت هست و چند سال ديرتر بهش رسيدن خيلي هم جذابه.
.

پ.ن: مي خوام برم تو خط نوشته هاي بي نتيجه گيري. حرفاي بدونِ ته!
خب اين اوليشه :)

2009-08-29T03:05:00.000-07:00

* زندگي يه كم پيچيده شده. تا حالا تو شرايط مشابه نبوده م.
* دوستام يكي يكي ميرن، هيجانش مال اوناس، همذات پنداري و ترس و دلتنگيش مال من! شورشو در آوردم واقعا"!
* با ثمين دعوام شد چون اس ام اس غير ضروري زده بود! آيم گويينگ كريزي رسما"!
* نمره ي پروژه م هم رد شه، ديگه صدايي ندارم از دانشگاه. نمي دونم اسم اينجا رو عوض كنم يا آدرسش رو...
* ماه رمضون امسال از هميشه رو اعصاب تره! باز سالهاي پيش يه جو خوبي داشت... "ربنا" رو دوست داشتم گوش كنم... بعدشم بريم بيرون چرخ بزنيم و حليم بخوريم و ... امسال ولي تنها چيزي كه مي فهمم ازش، اينه كه وقتي بيرونم نمي تونم چيزي بخورم و معده م درد مي گيره و حوصله ي كارامو ندارم. وقتي هم افطار ميشه، ديره و ترافيكه و...
* از بس مي ترسيدم بيكار شم يه عالمه كار ريخته م سر خودم و كلي كار ديگه هم تو برنامه س! سه شبه كه درست حسابي نخوابيدم و الانم به جاي خوابيدن دارم بعد از صد سال وبلاگ آپ مي كنم!!
چيه مگه؟ حالا يه شب هم غرغر بشنويد! هميشه كه نميشه به به و چه چه كنم! اصلا" وبلاگ به همين يه درد مي خوره! اعصاب ندارما!

2009-08-25T00:25:00.000-07:00

چه بگويم؟

گاهي هست حرفِ دل هايي كه هوس نوشتنشان باشد، ولي غم تلخ اين روزهايمان آنقدر نافذ است كه انگار بديهي ست هر چيز ديگري بگويم خيانت كرده ام.
اين سكوت براي همين به جان خودم و صفحه ام افتاده... واگرنه يكي از بهت آور ترين شرايطي كه هرگز فكر نمي كردم، احاطه ام كرده و باز هم بايد تصميم سختي بگيرم... نوشتن مي توانست كمكي باشد، كه حالا ديگر نيست...

2009-06-20T02:33:00.000-07:00

چرا اين كابوس لعنتي تموم نميشه؟؟
چرا اين شب ابدي سايه شو جمع نمي كنه؟
پس چرا اين شنبه ي بيست و سه ي خرداد نمياد كه جوگير شيم (يا نشيم و جوگير ها رو مسخره كنيم) و سبز بپوشيم و بريزيم تو خيابونا و شادي كنيم (يا فقط تماشا كنيم و به حركات جلف جوگير ها بخنديم و سر تكون بديم)؟
چرا صبح نميشه كه برم دستامو كاسه ي پر از آب كنم و محكم بپاشم توي صورتم كه رد سفيد اشكم پاك بشه؟ چرا خنكي صبح اينقدر دوره؟؟ :((
چرا اين اشكا ابدي شدن؟؟ چرا همه چيز اينقدر غير قابل باوره؟ چرا همسن و سال هاي من، خواهر و برادراي من، دارن هر روز تو خيابونا مي ميرن؟! چرا ديگه تا ابد، تا آخر، هميشه جاشون خاليه؟؟
چرا يهو همه چي اينقدر پيچيده شد؟ چرا حرفاي انقلابي پدرمادرامون خاطره هاي بيرنگ نموند؟
.
هيچ كدوم از اين اتفاقات رو نمي تونم باور كنم... هرگز فكر نمي كردم اشكها و غصه هام از مشكلات شخصي و درسي و نهايتا" عاطفي فراتر بره! اين غم بزرگ كه ايران رو بلعيده بدجوري داره خفه م مي كنه...

2009-06-04T02:36:00.000-07:00

من رأي مي دهم.

2009-04-25T10:20:00.000-07:00

بيست و سوم فروردين، بيست و سه ساله شدم! :)
از اونجايي كه اين اتفاق فقط يه بار در طول زندگي آدم مي افته هر جا رفتم با هيجان اعلامش كردم... استادم غصه دار شد كه وقتي هشت سالش بوده اين چيزا رو نمي فهميده! :پي
.
سالي كه گذشت رو خيلي دوست داشتم. واقعا" زياد. پر از اتفاقات جديد و جالب بود... خيلي بيشتر از قبل خودم رو شناختم...
ولي بازم سالي كه پيش رومه قراره خيلي خيلي بهتر باشه :) يعني منتظرم كه اينطور باشه!
.
پ.ن: خوب نيستم اين روزا. گم شده م باز.

2009-02-03T00:41:00.000-08:00

نمي تونم سوت بزنم و نفهميده(!) بگيرم اين تلنگري كه خورده م رو! :(
فرندز كه ديده ي؟ تولد سي سالگي ريچل هم كه يادته؟
خب بدجوري راست ميگه لعنتي! :(
تا سي سالگي وقت دارم برسم به اين چيزايي كه امروز آرزومه...
و تا چند ماه ديگه كه بيست و سه ساله بشم، هفت سال مي مونه برام! فقط هفت سال!
مي ترسم كافي نباشه براي اين همه آرزوي ريز و درشتم... در واقع دقيق تَرِش مي شه 4 آرزوي بزرگ و 7،6 تا آرزوي كوچيكتر...
.
اگه سي ساله شده باشم و به اونجا كه مي خوام نرسيده باشم، هر چقدر هم پشت در اتاقم "هپي برتدي" بخونيد بيرون نميام... گفته باشم از الان!

2009-01-15T22:50:00.000-08:00

توي بك گراند اون عكسِ جديد (كه هيچ دوستش ندارم) هم همين صفحه ايه كه الان جلوي منه:

You walked as if
You didn't have the heart to leave the house.
You are starting as if
You were waiting and could not see
You are the earth suffering in silence
full of un-uttered words.
You walk still waiting
Love is in your blood

اول دي هم نوشتمش... گفتم استرس دارم، اين "دي" قراره بهترين باشه...

*******

پ.ن 1: 3 روز مونده... :( شايدم بهترينه و من نمي فهمم الان.

پ.ن 2: مي دونم، نا مفهومه! ولي فعلا" حوصله ندارم چيزاي مفهوم بنويسم. جدي نگيرين...
پ.ن 3: فردا آخرين امتحانمه... نگرانم :(

پ.ن 4: چرا دارم اينا رو مي نويسم؟؟ "ن" پرسيد پشيموني؟ گفتم نه!

2009-01-10T22:26:00.000-08:00

بدتر از همه اينه كه حتي نمي تونم حس ام رو تحليل كنم...
.
حوصله ي آدما رو ندارم.
تنهايي رو هم نمي تونم تحمل كنم.
پيش آدما مي شينم، ولي صداشون رو نمي شنوم.
لعنت!

2009-01-01T23:12:00.000-08:00

مدت زياديه كه احساس مي كنم معلق ام...
بديش اينه كه اونقدر اين حس طولاني شده كه دارم شك مي كنم زماني يه راه مشخص و يه برنامه ي استيبل داشته م...

2008-12-24T00:07:00.000-08:00

شبنم: واااااي خيلي دوستت دارم :* اگه آدما به نسبتِ عشقشون بالا مي رفتن، من الان تو كهكشان دو ميلياردم(!) بودم و هنوزم داشتم بالا مي رفتم :)
من: :))‌ منم دوستت دارم :* هوم... چه جالب مي شد اگه آدمايي كه كسيو دوست دارن بالا مي رفتن...
شبنم: آره فكر كن! يكي جلوت وايستاده بعد يهو ميره بالا! چه ضايع! :))
من: =))
شبنم: ولي اون وقت اگه يكي اون يكيو خيلي دوست داشته باشه از هم خيلي دور مي شن!
من: آره... ولي اصولا فرصت نمي كنن كه خيلي به هم علاقه مند شن، چون به محض اينكه يكي يكيو يه كمي دوست داشته باشه از هم دور ميشن... اون وقت مردم طبقه ي بالا(!) بايد با هم دوست شن!
شبنم: :)) آره... پس تنها راه با هم موندن و بيشتر شدن علاقه شون اينه كه همديگه رو به يه اندازه دوست داشته باشن...
من: اوهوم... كه با هم بالا برن...
.
.
.
پ.ن 1: آره آره فلسفي شد! آره آره شبنم فقط 13 سالشه! :))
پ.ن 2: با هم بالا رفتن سخت ترين كار دنياست... :(

انار، آجيل، حافظ...

2008-12-20T01:46:00.000-08:00

دلي كه غيب نمايست و جام جم دارد

ز خاتمي كه دمي گم شود چه غم دارد؟

***

من كه نفهميدم حافظ تأييدم كرد يا نصيحتم... ولي فالم رو خيلي دوست داشتم...
يلداي همه تون مبارك! :*

نيمه ي پُر و اين حرفا!

2008-12-18T21:24:00.000-08:00

تا يه ماه ديگه يه عالمه كار دارم :(
اونقدر زياد كه از نوشتنشون رو كاغذ وحشت مي كنم. قبول كه تنبلي هم كم نمي كنم! :( تا يه جاي كارم گير مي كنه دو تا فرندز خودمو مهمون مي كنم كه خداي نكرده غصه مُصه نخورم! ;)
اين فرندز ها هم يه چيزي مثل "آن شرلي" هاي يواشكي شب هاي امتحان شده. اون موقع كه راهنمايي بودم.
.
با همه ي اينا، الان يه گلدون شيشه اي بلند روي ميز اتاقمه كه 4 شاخه نرگس به ديواره هاش تكيه داده و عطرش اتاقمو پر كرده، يه دوست خوب برنامه ش با من جور شده كه دو سه روز در هفته بريم ورزش (يوهو! دارم از بي تحركي خفه ميشم!)، اون آزمايشگاه كه قراره تا يه مدتي زياد توش باشم جوِ دوست داشتني اي داره، سرما خوردگيم اَت لَست خوب شده ;) ، هنوز يه كوه طلبكارم (هي هي!)، و با اينكه تو اين هير و وير(!) دلم برف بازي مي خواد ولي دارم فكر مي كنم اگه زمستون امسالم مثل پارسال باشه بهتره برف بازيمو عقب بندازم كه اونقدر زود سرما دلمو نزنه و بتونم تا آخر زمستون دووم بيارم! :) (حالا اگه بخواين الانم منو ببرين برف بازي، رد نمي كنم! :-" )
.
اينكه تونستم اين همه چيز خوب پيدا كنم ايول داره ها! تازه همه شم نگفتم! :پي

2008-12-13T12:02:00.000-08:00

شاهكارم من!

تاريخ پست رو اشتباهي زده بودم، فرداش ديدم نيست، فكر كردم حتما ديليتش كرده م يادم رفته! :)) نگو دو روزه اينجاس!
پاكش كردم به هر حال... دوستش نداشتم زياد.
.
اميدوارم زندگي از فردا روتين شه... هنوز خيلي خسته م...
دلم يه دريا مي خواد، با شن هاي نرم... و چند تا دوست نزديك، كه بشينم سه ساعت كنارشون و سكوت باشه و موج باشه و...
دلم يه كوير مي خواد... با يه آسمونِ پر ستاره، با يه شب تا صبح حرف و لبخند... كنار آتيش...
دلم يه شب يلداي طووووولاني قشنگ مي خواد! با يه فال حافظ كه صاف زده باشه تو هدف...
.
ببينم چه مي كنيا! (البته اگه مي خواي معجزه و اينا روووو كني بگو آرزوهاي بزرگترم رو بگم!) ;) [شوخي با پروردگار!]

2008-11-19T00:55:00.000-08:00

رفته بودم دانشگاه تهران. با بابام، فارغ التحصیل سال 50!
قبلا" هم یکی از این برنامه های چهارشنبه ی آخر ماه رو باهاش رفته بودم ولی اون دفعه شب بود، وقت هم کم بود. این بار اونقدری وقت داشتیم که کل محوطه رو با نگاه های پر معنی وجب کنه و یاد خاطراتش بیفته... می گفت: "هیچی عوض نشده. اینجا پاتق ما بود... بیا بیا کتابخونه رو ببین! ما اینجا درس می خوندیم. اینجا یه در بود که ازش کتاب می گرفتن و اینا، الان بستنش... تالار شهید چمرانمون رو ببین، بزرگه نه؟ اطلاعیه ی کوهنوردی رو نگاه! همیشه برنامه های کوهنوردیمون خوب بود. یه استاد داشتیم... یه همکلاسی داشتم... "
.
لعنتی! می دونم که خیلی زود می گذره... یعنی 30 سال دیگه که برم دانشگاه چه حسی دارم؟ همین الانش که از دم حوض رد میشم دلم می گیره :(
.
پ.ن 1: همین دیشب داشتم فکر می کردم به اینکه 5 سال دیگه شماها کجایین؟ زندگی هاتون چه شکلیه؟ هنوز خبر داریم از هم؟ دوستیم هنوز؟ سی سال که یه عمره...
پ.ن 2: به یکی از دوستام قول دادم اگه در آینده هنوز دوست بودیم به بچه م یاد بدم بهش بگه دایی! چون خواهر نداره و نمی تونه دایی بشه :)) فکر کن! پیر شدیما، زده به سرمون رفته! ;)

2008-11-10T00:33:00.000-08:00

گاهی که بچه میشم، تو از منم بچه تری...
آینه م میشی.
از خودم خجالت می کشم،
از تو هم.
بزرگ میشم...

2008-11-06T22:05:00.000-08:00

این دختره خل شده! هی می شینم براش توضیح میدم که هر اتفاقی هم که الان براش بیفته کلی پیامدهای خوب داره، کلی تجربه ی تازه داره، کلی هیجان کشف نشده داره، کلی راه داره برای رسیدن به اونی که می خواد بشه... هی می شینم برای بار دهم و صدم و هزارم بهش یاد آوری می کنم که همیشه معتقد بوده و هست که خوشبختی هزارتا مسیر داره. (آخه اگه نداشت چه طوری ممکن بود تا الان خوشبخت ترین باشه؟) و تک تک این راه هایی که جلوی پاشن، یکی از همون هزارتان... هی ازش می پرسم تا حالا کجای زندگیش به بن بست خورده که الان دومیش باشه؟ آخه آدم اینقدر بی اعتماد؟ اینقدر ناشکر؟
خودشم هر دفعه شرمنده میشه ها! ولی فرداش باز نگرانه...
الانم نشسته اینجا، ضربان قلبش از استرس ناهماهنگه... بی تابه... یه لحظه می خنده، لحظه ی بعدش می زنه زیر گریه.
از دستش عصبانی ام...
.
پ.ن: واضحه که این دختره و من جفتش خودمم دیگه؟

رفع ابهام

2008-10-27T18:33:00.000-07:00

کی گفته دیگه قوی نیستم؟
نخیرم! (به قول بهار: زیر دو سال!) ;) هنوزم قوی ام... خوب هم هستم! خوشحال هم! :)
فقط تو فاصله ی بین قوی بودن ها باید استراحت های کوتاه کرد... همین! :)
.
پ.ن: توی این (کدوم؟) فیلمه می گفت باید تاف باشی ولی هارد نباشی. آره خلاصه!
بی ربط: متنفرم از اینجا که آدماش به هزار دسته ی "موندنی" و "رفتنی" (شامل "کِی رفتنی" و "کجا رفتنی") تقسیم میشن.

2008-10-24T20:20:00.000-07:00

بابا جون آدم که همیشه نباید قوی باشه! گاهی هم باید بشینه سرشو بگیره توی دستاش، زار زار گریه کنه...
تازه آدم همیشه وقتایی که ضعیفه و دلش گریه می خواد قرار نیست زود به خودش بیاد و منطقی باشه و آهنگ بذاره برقصه که! گاهی هم باید آویزون دوستاش (یا خانواده ش) بشه، خودشو لوس کنه، بشینه چند ساعت مزخرفات بگه و اونا هم وقت داشته باشن و بخوان بشنون و خسته نشن و دلداریش بدن و دوباره قوی اش کنن، آخرشم موفق شن(اونا) لبخندش(فرد غصه دار!) رو از لای اشکاش در بیارن! اونم بپره بغلشون، بگه مرسی از همه چی! :* اونا هم بهش لبخند بزنن... اون(ف.غ.د) هم بال در بیاره و احساس خوشبختی کنه...
من نمی دونم اگه قراره همیشه تنهایی قوی باشین و تنهایی "بتونین" و تنهایی حال خودتونو خوب کنین و تنهایی لذت ببرین و تنهایی آهنگ بذارین برقصین و ... چرا زنده این؟ هان؟ من یه دونه از این لبخندای اشک آلود خوشبختی رو با یه دنیا عوض نمی کنم!
.
پ.ن: یکی بیاد اینا رو از ناخود آگاه من به خود آگاهم منتقل کنه که انقدر گیج نخورم!

2008-10-22T16:31:00.000-07:00

از توی آسانسور دو نقطه دی میشم، میام خونه...
1. با هیجان تعریف می کنم که یه چیزی می خواستم بخرم و 75 تومن رو 55 تومن داد و ...
2. با روی باز و لبخند گشاد به شبنم میگم از اتاقم بره بیرون که درس بخونم...
3. بابا براش از این ایمیل فورواردی ها اومده، مامان میگه خیلی جالبه، بشین ببینش. می شینیم با هم می بینیمش... از خودم علاقه و شعف و از همین مزخرفات نشون میدم...
آخرش میگم خب دیگه! من می خوام درس بخونم :) [با همه ی این حرفا، بازم] مامان میاد بغلم می کنه، میگه چرا عصبی ای؟ ;)
.
آخه من عاشقتم که اینقدر منو می شناسی خب! :*

2008-10-01T00:00:00.000-07:00

فردایم آنقدر نامعلوم است و ابهامش آنقدر بر حال ام سایه انداخته، که با ریزبینی، تمام زیبایی این روزها را می بلعم! زیبایی اش کم نیست، وقتی حتی از روزمره هایت هم لذت ببری...
گاهی دلم می خواهد این لحظه ها را فریز کنم، نگه دارم برای روز مبادا! :)

2008-09-24T16:00:00.000-07:00

از مصیبت های صبح ظهر بیدار شدن* اینه که بعد از نهار حتی روت نمیشه از نزدیکای تختت رد شی! (جهت چرت یا لم کوتاه مدت)
* یعنی صبح طرفای 11، 12 بیدار شدن.
.
.
بی ربط: دیروز افطاری داشتیم دانشگاه. استادامون که داشتن میومدن، یهو من شبیه آی لاو یو شدم و پلک و ابراز احساسات و قلب و ...
من: وااااای دوسش دارم!
بچه ها: کیو میگی؟
من: دوست پسرم؛ خانم معینی! ;)
(الان اگه شروع کنین برداشت های منحرفانه و بی تربیتانه و لوسانه بکنین، یا کامنت های غیر مرتبط بذارین و... اصلا" ولش کن! برای این قسمت کامنت نذار، حرص منم در نیار! آفرین!) :دی

2008-09-22T00:31:00.000-07:00

خب، من اشتباه می کردم...

همین که بتونی اعتراف کنی خودش خیلی خوبه، نه؟
من اشتباه می کردم...
همه چی دست من نیست... در واقع خیلی چیزا دست من نیست...
من اونی ام که هستم، اونی که حسش می کنم، نه اونی که به زور سعی می کنم باشم!
اونی که هستم یه چیزایی براش مهمه که برای اون یکی نیست...
و من وقتی دارم یکی دیگه رو زندگی می کنم، احساس غریبی می کنم!
می خوام خودم باشم... بقیه ش مهم نیست...
.
پ.ن: هیچ وقت هیچ کس مانع "خودم بودن" ام نبوده. همیشه خودم خواستم با عقلم تصمیم بگیرم چه طوری بهتره، و بعد سعی کنم اونطور باشم! ولی واقعا بعضی چیزا رو نمی تونم تو وجودم عوض کنم و از این تلاش مسخره هم خسته م...

2008-09-16T13:48:00.000-07:00

بیماری فیس بوکی:

توی کامپیوترت هر عکسی که می بینی، با ماوس میری روی آدما و منتظری اسمشونو بنویسه!
.
پ.ن: به اون فلشه هم میگن ماوس؟ یا پوینتر مثلا؟ :)

2008-09-14T15:27:00.000-07:00

عجب وضعیتیه ها! اونایی که می مونن از اونایی که میرن تنهاتر میشن...
.
پ.ن: مملکته به قرآن!

2008-09-09T23:32:00.000-07:00

سوال:
آیا عبارتی چندش تر از "بای تا های" برای خداحافظی وجود داره؟

2008-09-03T15:40:00.000-07:00

تفاوت های آدما همیشه جذاب بوده برام... اینکه با آدمهای متفاوت برخورد داشته باشم هم! برای همین دوستی های جدید همیشه هیجان انگیز و دوست داشتنی اند به نظرم...
ولی کنار اومدن با آدمی که فرق داره باهات -مثل همه ی چیزایی که در موردشون کلی تئوری های به نظر خدشه ناپذیر داریم و وقتی واقعی میشن اونقدر با فکرمون متفاوتن که مجبوریم همه ی تئوری ها رو دور بریزیم، یا خیلی تغییرشون بدیم تا با شرایط موجود منطبق شن- خیلی سخت تر از اونیه که فکر می کردم.
همیشه حق خودم می دونستم که آدمی باشم که دوست دارم و مطمئن بودم که این حق رو برای همه ی آدمای دیگه هم قائلم... ولی امروز دیدم دلم می خواد مراعات کنم و مراعات بشم... دوست دارم تغییرات کوچیکی رو ببینم که "به خاطر منه". این با اون قبول کردن وکنار اومدن که همیشه فکر می کردم بهش معتقدم، تناقض داشت. (می دونم که اینم تناقض منطق و حسه، نه تناقضی تو وجود من)
.
به هر حال، تازه فهمیدم که کنار اومدن واقعی از حرفش (بخون ادعاش!) خیلی سخت تره... و نمی دونم که آدما چطور این کارو می کنن، وقتی زندگی هاشون اورلپ داره! (یعنی نمیشه کاری به کار هم نداشته باشن)

2008-08-24T00:00:00.000-07:00

تقریبا" دو سه ماه پیش بود که رفته بودم پیش نیوشا... تو اتاقش یه کاغذ زده بود به دیوار..."چه" که رفته بودیم، نوشته بودیمش... بالای صفحه خط خودش بود: "آدم هایی هستند که روز آدم را روشن می کنند... " (و چند خطی راجع بهشون نوشته بود، با همون نثر خاص دوست داشتنیش)
پایین صفحه خط من بود: "فکر نکنم با واقع بینی ام در تضاد باشد؛ اینکه دل من همواره امیدوار است که فردا حتی زیباتر از چیزی باشد که امروز تصورش می کند..."
.
حالا می خوام برای خودم تکرارش کنم! برای من این امید هیچ وقت واهی نبوده... می خوام فکر کردن به اینکه "فردا چه شکلیه" رو تعطیل کنم، فقط راهمو برم و نفس بکشم و بخندم و لذت ببرم... :)
.
.
پ.ن: راستی! چه خوب که آدم هایی هستند که... :) :*

2008-08-12T02:00:00.000-07:00

زیاد برایم پیش نیامده ولی چند باری تجربه اش کرده ام... همین نادر بودنش هم هست که اینطور خاصش می کند؛ اینکه ناگهان احساسی در وجودم آغاز شود و فوران کند و به اوج برسد... به آنجا که بالاتری وجود ندارد (حداقل تا آن لحظه وجود نداشته)، نقطه ی آخر است... همانجاست که زیر آوارش دفن می شوی... همانجاست که اگر کسی ساخته باشد برایت آن لحظه را (که حالا که فکر می کنم برای من همیشه آدمها باعثش بوده اند) نمی توانی حست را شریک شوی... از بس کلمه ها کوچک و پوچ به نظر می رسند و روحت سکوت می طلبد... (یک چیزی شبیه همان خواب معروف که می خواهی جیغ بکشی و نمی توانی)
.
اگر آن حس شادی و هیجان باشد، بعدش افسوس می ماند که چرا نشد شریکش شوم و چرا نشد ثبتش کنم و چرا نمی شود دوباره بچشمش؟
اگر غم باشد، بهت می ماند و پشیمانیِ هر اشتباهی که آن آوار تحمیلت کرد، و یا شادی ای مبهم از اینکه هنوز ایستاده ای و زیر آوارش هم خودت بودی و درست تصمیم گرفتی و عقلت کار می کرد!
اگر محبت باشد، ادامه اش خلسه است... انگار که دستی روحت را نوازش کرده و رفته، اما رد انگشتانش هنوز نرم و خوشبوست... انگار که حباب رنگارنگی احاطه ات کرده که از ترس ترکیدنش نفس هم نمی شود کشید... اوجش چیز دیگریست، ولی لحظه های بعدش هم طعم خوشی دارند...
.
.
پ.ن: اوجها همیشه دوست داشتنی اند، حتی وقتی آنقدر گذرا هستند که نمی شود ثبتشان کرد، ابرازشان کرد... و یا با آرامش در آغوششان کشید...

2008-07-24T03:15:00.000-07:00

حالم گرفته ست...
دلم گردو می خواد... یکی در میون!
.
.
.
پ.ن: و بارون...
و یه جاده ی طولانی...

2008-07-11T16:16:00.000-07:00

تابستونه (جدی؟)... و واضحه که من حالم خیلی خوبه...
.
* دلم برای وقت آزاد و پر کردنش با یه عالمه کار هیجان انگیز تنگ شده بود... برای همچین روزایی که خودتو خســـــــته می کنی با کارایی که دوست داری و آخر شب تا سرتو میذاری رو بالش، با لبخند خوابت می بره! :)
* به دوستای من تو اتاقم یه میمون و یه قورباغه اضافه شده که هر وقت از چیزی حالم گرفته باشه، میان قلقلکم میدن (!) و منم می خندم و آهنگ میذارم و می رقصم و همه چی یادم میره... ;)
* از دانشگاه اگه بخوام برات بگم، تازه ترین خبر اینه که اون دو سه تا آلاچیق خوشگلی که نزدیکای دانشکده حقوق داشتیم کَندن، به جاش یه چیزای زشت آهنی فرو کردن! دیروز عین چی (سگ دیگه!) پشیمون بودم که سال اول نرفتم یه دل سیر از کل دانشگاه عکس بگیرم :( هر سال به خودم گفتم دیگه از این زشت تَرش نمی تونن بکنن، ولی تونستن لعنتی ها! (معلومه اعصابمو خرد کردن دیگه؟ اگه نیست، بگو ادامه بدم!)
.
و در آخر هم یاد آوری می کنم که به خاطر اسم وبلاگمم که شده، تابستونا هیچ مسئولیت تند تند آپ کردنی گردن من نیست! بله! ;)
(تازه از این پستم هم معلومه که حرفی نداشتم و فقط خواستم اعلام زنده بودن و اینا کنم دیگه؟)

.
پ.ن: باز من قراره یه تصمیم بگیرم دارم خودمو تیکه تیکه می کنم... نیازمند نشونه ایم! (سخنی با پروردگار!)

2008-06-24T20:15:00.000-07:00

استعدادِ ذاتی و فراهم بودن شرایطِ "تَقَل" یکی از مهم ترین موهبت های الهی ست که هر از گاه در اختیار بشر قرار می گیرد، و باید مثل سایر نعمت ها آن را به درستی بشناسیم و آنطور که شایسته است و خدا فرموده از آن بهره ببریم. کم توجهی به هر یک از هدیه های آسمانی و کوتاهی در پرورش جوهره های وجودیمان، باعث خشم و غضب پروردگار بوده، ما را ازاین نعمت ها محروم می سازد...
سُ، آفریدگار را به خاطر نعمت های فراوانی که در اختیارمان گذاشته سپاس می گوییم و با توجه به "شکر نعمت، نعمتت افزون کند"، میریم که داشته باشیم آخرین امتحان رو! ;)

2008-06-15T23:00:00.000-07:00

جزوه ی نهج البلاغه را کاغذ کاغذ دورم ریخته ام، ابی گوش می کنم، چشمم را می بندم، باز می کنم، می بندم، غُر می زنم... کولر اتاقها کار نمی کند هنوز... یا باید در اتاق باز باشد، یا از گرما نفسم بند بیاید! در اتاق که باز است، حریم خصوصی ام تهدید می شود... شاید دلم خواست چند لحظه سرم را بگذارم روی این کتابها، بروم در خیالم گشتی بزنم... نمی شود که هر کس از اینجا رد می شود سرکی بکشد!
به این فکر می کنم که چرا آدم آنقدر عجیب و غریب است که یکهو دلش می گیرد و اعصابش به هم می ریزد و دلش آهنگ می خواهد و خلسه و چشم های بسته... و آن وقت مجبور می شود دنبال دلیل بگردد برای "یکهو" هایش! می دانم از آن فکرهاست که تهش هیچ چیز نیست... غوطه می خوری فقط! می خواهم غوطه بخورم ... مثل وقتی که روی آب لم داده ای، گوشهایت می رود زیر آب و صداها مبهم می شود... چشمت را می بندی که خورشید پلکت را نوازش کند...
من که می دانم اگر این را پست کنم، یک لبخند پیروزمندانه می نشیند روی لبت، که مچم را گرفته ای! ;) (اگر اینجا اضافه نکنم که اشتباه کردی، به لبخندت ادامه هم می دهی!) ولی پستش می کنم، چون می خواهم این دیوارها که هر از چندی بین من و این صفحه بالا می آید فرو بریزد...
می دانم، فرق وبلاگ با دفترچه ی خاطرات مخاطبش است. و همه ی لذتش هم همین است... این خیلی دوست داشتنی ست که از آدمهایی خوشت بیاید و آنها هم وقتی صفحه ات را می خوانند، به نظرشان آدم جالبی بیایی! :) ولی جدا از این حس خوب، همیشه اینطور بوده که وقتی فهمیده ام کسی اضافه شده به اینها که فکرهای بلندم را می خوانند، نوشتن سخت شده برایم...

حالا این چرت و پرت های بی سر و ته اینجاست، که آشتی بدهد من را با خودم. همین.

2008-06-13T00:55:00.000-07:00

جایی هست،
با دیوارهای قهوه ای و نارنجی،
میز و صندلی های چوبی،
آهنگ های قدیمی،
گلهای تزئینی کوچک،
شمع های همیشه روشن،
و اتفاق های قشنگ...
که راحت می شود عاشقش شد،
و در هوایش آرام گرفت...

2008-05-20T21:45:00.000-07:00

دلم نوشتن می خواهد. همین حالا، در همین صفحه...
نمی نویسم اما!
دلم فرهاد هم می خواهد...
می روم گوش کنم که زیاد سخت نگرفته باشم به دلم!
.
.
پ.ن 1: همین الان فهمیدم که این دومین پست توی این صفحه ست که نوشته م چی دلم می خواد. معلومه دارم لوسِش می کنما! ;)
پ.ن 2: کامنتا رو نمی بینم. جل الخالق! :(

2008-05-06T00:50:00.000-07:00

حق بده!
سخته اونی که می خوای باشی... سخته سعی کنی "بزرگ" باشی...
سخته سخت باشی... راسخ باشی... شک نکنی به راهت!
گاهی آدم کم میاره... گاهی دلش می خواد بشینه مثل بچه ها زار بزنه...
خسته م! :(
.
.
پ.ن: شاید یه روز همه مون باید بشیم مثل هم. اگه اینطور نبود که دنیا پر از آدمای عین هم نمی شد! حتما بعضی ها گاهی جو مبارزه گرفته تشون... ولی همه شون یه روزی خسته شده ن! و حتما" راجع به بقیه ی راهشون توی خستگی هاشون تصمیم گرفته ن. و چیزی که اصلا" مهم نیست اینه که چقدر دوام آورده بودن! "قبل" های متفاوت چه اهمیتی داره وقتی "بعد"ِ همه مثلِ هم ه؟
شاید فردا نظرم این نباشه! امیدوارم.

سفید و سیاه

2008-04-30T21:45:00.000-07:00

با "ن" که کافه گردی می کنم، زمان می ایستد... هیاهوی زندگی فروکش می کند... فکرِ لبخند می ماند و شیطنت جوانی و خنده های از تهِ دل... از اشکهایش هم که می گوید صورتش روشن است، چشمهایش برق می زند... از اشکهایم هم که می گویم، با لبخندش می شنود و با نگاهش دلداری می دهد...
تقریبا به نوبت حرف می زنیم. با نظرش که موافق نباشم، می گویم که نیستم. با نظرم که موافق نباشد غمگین نمی شوم. از اتفاق سه سال قبل هم اگر بگویم، تعجب نمی کند که چرا تازه دارم می گویمش. فکر نمی کند که دوستی، هر چقدر هم صمیمانه باشد، حقِ بازخواست می دهد به آدم. در ارتباطمان فاصله ها رعایت شده. حق تنهایی و گاهی نبودن و گاهی نگفتن هست. هر وقت می بینمش هر دویمان خواسته ایم. تعارفات زیادی نیست که محض ادب رعایت کنیم. گاهی چند روزی جواب اس ام اس نمی دهد که حوصله نداشته! (هرچند که اگر طولانی شود کفرم در می آید و احتمال بد و بیراه گفتنم هست!)
از معدود آدمهایی ست که به همه ی آنچه عادت شده هم فکر می کنند...
از آنها که به خواسته هایشان احترام می گذارند... از همانها که زنده اند! به دنبال هر اسم و صفت و رفتار و خواسته ای ، "خوب" و "بد" نمی گذارد، برای همین لازم نیست حرفت را لای زرورق تحویلش بدهی...
همه ی آنچه می دانم و تجربه کرده ام و یاد گرفته ام، می ریزم جلوی سوالهایش. همه ی فکرها و نتیجه ها و تجربه هایش را می گوید برایم. وقتی فکر کنم دارد اشتباه می کند غمگین می شوم، ولی آنقدری لجباز هست که نشود نسخه پیچید برایش (مثل خودم)
شباهت هایمان زیاد است، و تفاوتها هم پذیرفته شده و قابل احترام، و حتی دوست داشتنی ست...
.
.
می دانی، اینکه این همه سال بگذرد و این همه سال بگذرد و این همه سال بگذرد، و امروز، تو، این تویی شده باشی که کافه گردی را شیرین می کند برایم، چیزی مثل معجزه است...

2008-04-21T20:40:00.000-07:00

دلم اتفاق های ساده می خواهد... بی دردسر... غیر منتظره...
می خواهم بیدار شوم و زیر بالشم هدیه باشد! مثل قدیم ها...

2008-04-15T20:18:00.000-07:00

بعد از عید رفتم پیش خانم معینی، استاد عزیز اپتیک کاربردیِ ترم پیش... بعد از احوال پرسی و ابراز احساسات(!) و تبریک عید، راجع به برنامه ای که قرار بود کاملش کنم سوال پرسیدم...
خانم معینی: شما چقدر حلال زاده این! همین الان دیدم بیکارم، داشتم روی برنامه هه کار می کردم که یهو دیدم در وا شد و...
من (با یه حالت خجالتیِ شیطون): گل اومد؟ (پلک)
خانم معینی (با خنده): فرشته!
خب آدم ذوق نکنه چیکار کنه پس؟؟ (دو نقطه دی)

بیست و دو...

2008-04-11T23:39:00.000-07:00

دوست دارم همونطور که شروعش متفاوت بود، ادامه ش هم متفاوت باشه...
امسال سال خوبیه! می دونم اینو! :)
......................................
پ.ن: اون لحظه که آدمایی که دوستشون داری و دوستت دارن دستاشونو آماده نگه داشته ن (که دست بزنن دیگه! اینم توضیح می خواد آخه؟) و منتظرن شمعاتو فوت کنی، انگار غول چراغ بالا سرت وایستاده و میگه آرزو کن! (دو نقطه دی) فکر نمی خواد... دو تا آرزو دارم... البته اگه اینم حساب کنم که همه ی چیزایی که الان دارم همیشه داشته باشم و حس خوبی که نسبت به مسیر زندگیم دارم همیشه ادامه داشته باشه (در واقع چیزی از دست ندم)، میشه سه تا! تند تند توی ذهنم مرورشون می کنم و... فوووووووووووت! :) خدایی اگه خودتو بزنی به اون راه، نه من نه تو! گفتم بدونی! (سخنی با خدا)
بی ربط: دلم بارش شهابی می خواد!

2008-03-28T19:45:00.000-07:00

برای اینکه یه وقت خدای نکرده به استعدادهای ادبی من شک نکنید، یه شعر زیبا، که محصولِ سال چهارم دبستانه می خوام اجرا کنم براتون (مثلا!) که به همراه دوست خوبم، نیوشای عزیز سروده یم و همون موقع هم به شکل کنسرت جلوی کلاس اجرا کردیم و اینا!
[هرجا توی قافیه مافیه به مشکل برخوردین، بدونین که مشکل از نحوه ی خوندنتونه. تمام این شعر بطور قطع قافیه های درست داره]
به عنوان توضیح هم عرض کنم که این شعر ارزشمند در مدح معلم کلاس چهارممون سروده شده. و خانم بهبودی هم که در ادامه باهاشون آشنا میشین، معلم پرورشی مون بودن.
.
خانوم جونم / خانوم جونم
ما شما رو دوست داریم / قدرتونو می دونیم
ما به شما قول میدیم / به حرفتون گوش بدیم
چون شما مهربونین / مثل مادر می مونین (2)
بعضی وقتا که شما / پیش ماها نمیاین
خانوم بهبودی میاد / سرمون داد می زنه
ما رو دعوا می کنه / ما رو دفتر می بره
ما رو تنبیه می کنه / گریه مونو در میاره
البته بعضی وقتا / با ما مهربون میشه
با ما بازی می کنه / با ما شادی می کنه
اما با همه ی اینا / شما از اون بهترین
از همه نظر، شما / بهترین معلمین
.
.
پ.ن 1: پس از تحقیقاتی که در زندگی شخصی و هنری شاعر بعمل اومده، علت انزجار ایشون از خانم بهبودی کشف و گزارشِ حکاکی های هنرمندانه ای تشخیص داده شده که روی نیمکت کلاس و بصورت مخفیانه انجام می گرفته و پس از رو شدن ماجرا، برخورد شدیدی با خاطیان صورت گرفته که به نوعی بدترین خاطره ی دوران دبستان شاعر به حساب می آید.
پ.ن 2: چند روزی مسافرت بودم :) دیروز برگشتم... همه ی آفلاینام از دست رفته... پس اگه پیغامی چیزی گذاشته بودین، دوباره، دوباره، یه بار فایده نداره! آره خلاصه...

نوروز

2008-03-20T16:07:00.000-07:00

ز کوی یار می‌آید نسیم باد نوروزی

از این باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی

چو گل گر خرده‌ای داری خدا را صرف عشرت کن

که قارون را غلط‌ها داد سودای زراندوزی

ز جام گل دگر بلبل چنان مست می لعل است

که زد بر چرخ فیروزه صفیر تخت فیروزی

به صحرا رو که از دامن غبار غم بیفشانی

به گلزار آی کز بلبل غزل گفتن بیاموزی

چو امکان خلود ای دل در این فیروزه ایوان نیست

مجال عیش فرصت دان به فیروزی و بهروزی

طریق کام بخشی چیست ترک کام خود کردن

کلاه سروری آن است کز این ترک بردوزی

سخن در پرده می‌گویم چو گل از غنچه بیرون آی

که بیش از پنج روزی نیست حکم میر نوروزی

ندانم نوحه قمری به طرف جویباران چیست

مگر او نیز همچون من غمی دارد شبانروزی

مِیی دارم چو جان صافی و صوفی می‌کند عیبش

خدایا هیچ عاقل را مبادا بخت بد روزی

جدا شد یار شیرینت کنون تنها نشین ای شمع

که حکم آسمان این است اگر سازی و گر سوزی

به عجب علم نتوان شد ز اسباب طرب محروم

بیا ساقی که جاهل را غنیتر می‌رسد روزی

می اندر مجلس آصف به نوروز جلالی نوش

که بخشد جرعه جامت جهان را ساز نوروزی

نه حافظ می‌کند تنها دعای خواجه تورانشاه

ز مدح آصفی خواهد جهان عیدی و نوروزی

جنابش پارسایان راست محراب دل و دیده

جبینش صبح خیزان راست روز فتح و فیروزی

_______________________

سال نو مبارک! :)

2008-03-18T03:15:00.000-07:00

این روزهای نزدیک عید... نمی گویم دوست داشتنی نیستند (خیلی هم عالی و هیجان انگیزند)، ولی یکجورهایی مثل جریان ترافیکند... انگار که مجبوری همراه شوی! همه با هم خوشحال می شوند و همه ی وبلاگها پر از گل و بلبل می شود و همه بوی بهار می شنوند... نمی گویم بد است، خودم بیشتر از همه دنبال بهانه ام که زندگی را بو بکشم، ولی وقتی حس کنم قالبی احاطه ام می کند، غمگین می شوم (گاهی هم عصبانی)!

حالا شاید هم علتش (همین غم ناگهانی را می گویم) سردرد های نیمه شبی باشد... یک هفته ای هست که خوابم به هم ریخته و سه ی شب، شیر می ریزم در کاسه و کرنفلکس... و خِرت خِرت (نام آوایم درست است؟ باید یک حس تردِ شکلاتی داشته باشی الان!) می جوم و همه جا تاریک است و همه جا سکوت است (به جزهمان صدای ترد شکلاتی) و دلم هوای نوشتن می کند...

خب... خیلی که بخواهی دقیق باشی، دلیلش می تواند تمیز کردن اتاق و بیرون پریدن شکلات کوچکی هم باشد که آن پشت مُشت ها(!) توی ویترین گذاشته بودی که هم نبینی و هم داشته باشی اش!

راستش اگر یک روز دیگر بود، اینها را هم روی کاغذ می نوشتم و می انداختم توی کشو... یاد گرفته ام با این نا امیدی های لحظه ای چطور کنار بیایم و حمله اش که گذشت، ایستاده باشم هنوز... اینها را نوشتم که احساس آزادی کنم فقط! مست از بوی بهار، میان این همه اتفاق خوب، در آغوشِ این خوشبختیِ زلال که دلگرمم می کند هر لحظه ی این روزها... دلم خواست از یک غم مبهم ناگهانی بنویسم، همین!

آهنگ بازی

2008-03-13T02:00:00.000-07:00

به دعوت نیلوفر عزیز:
آهنگایی که دوست دارم خیلی زیادن. هر از چندی از یه آهنگ خوشم میاد و اونقدر گوش میدم که حالم به هم بخوره. بعد از لیست آهنگام حذفش می کنم و مدتها طول می کشه تا دوباره برم طرفش. ولی همه شون میشن آهنگای مورد علاقه. البته اونایی که خاطره داری باهاشون خیلی فرق دارن :) دوست داشتم همه ی خاطره های قشنگم موسیقی داشتن... موسیقی یه چیز موندگاره، خاک نمی گیره. یهو جاییکه فکرشم نمی کنی یه آهنگ می شنوی و پرت میشی وسط یه ماجرا، با یه حس قشنگ ...
می دونم که خیلی از دوست داشتنی ها رو از قلم میندازم، ولی بازم سعی می کنم یه جورایی دسته بندیشون کنم:

1. apologize / flying without wings / incomplete / power of love / callin' you / from sarah with love / insatiable / hello / goodbye my lover / tears and rain/ you're beautiful ...

اینها و خیلی های دیگه، از آهنگایی اند که به صورت دوره ای گیرِ شدید داده بودم بهشون :P

2. آهنگ فیلم اَمِلی... چون حس خوبی میده بهم... هم مهربونه، هم وحشی و قوی! (آهنگو میگما!)
پس از نوشت: اینو یادم رفته بود، یه سی دی خریده م اسمش هست پارادایس... موسیقی فیلمه... همه شونو دوست دارم!
3. آهنگای فرهاد... شعرای فروغ، هم دکلمه ی خودش، هم دکلمه ی نیکی کریمی... هرچند که مدتهاست گوش نمی کنم... فعلا" به روحیه ی شادم احتیاج دارم :)
پس از نوشت: توی این لیست هم، فریدون فروغی یادم رفت و فرامرز اصلانی...
"دلم از خیلی روزا با کسی نیست... تو دلم فریاد و فریادرسی نیست..."
"خواهم تو شوی محبوب دلم، چون نرگس مست دیوانه ی من... رویت رخ من، سویت ره من، هستی چو بهشت کاشانه ی من..."
"من نمازم تو رو هر روز دیدنه... از لبت دوسِت دارم شنیدنه..."
"یه دیواره یه دیواره یه دیواره، یه دیواره که پشتش هیچی نداره..."
"اگه یه روز بری سفر، بری ز پیشم بی خبر، اسیر رویاها میشم، دوباره باز تنها میشم... به شب میگم پیشم بمونه، به باد میگم تا صبح بخونه..."
"دورغه، روز دوباره یک دروغ دیگره... می دونی، دام محبت از رهایی بهتره..."
4. گوگوش و ابی، به یاد جاده های شمال...
و مخصوصا:
"توی یک دیوار سنگی، دوتا پنجره اسیرن، دوتا خسته دوتا تنها، یکیشون تو یکیشون من..."
چون تو دبیرستان، بچه ها چراغ کلاس رو خاموش می کردن و به طور دسته جمعی می خوندیم... دلم برای اون روزا یه ذررره شده! (یه دلیلشم نیلوفره که هِی ما رو بر می گردونه به اون دوره!)
و:
"کی اشکاتو پاک می کنه شبا که غصه داری؟
دست رو موهات کی می کشه وقتی منو نداری؟
شونه ی کی مرهم هق هقت میشه دوباره؟
از کی بهونه می گیری شبای بی ستاره؟
برگ ریزووووووووناااااااای پااااااااااییز، کی چشم به رات نشسته؟... "
(ولم کنی همه شو می خونم!)
به یاد سال دوم(؟) دانشگاه، کاروانسرای دهنمک، اون حجره ی کوچیک که ده پونزده نفری ریخته بودیم توش، تو نور چراغ قوه شاممون رو تقسیم می کردیم و این شعرو می خوندیم... داااااااااااد می زدیم و می خوندیم... یادش بخیر! :)
5. یه سری آهنگ رپ ضایع!
به خاطر گره خوردنشون به یه عالمه خاطره ی دوست داشتنی... از دوستای جدید، آدمای خوشحال!، آدمایی که زیاد شبیه من نبودن ولی دوستشون داشتم (و دارم)! مرسی از دوست خوبی که اون روزا رو ساخت برام...
و چند تایی آهنگِ بازم ضایع از شادمهر عقیلی و کامرانهومن (فک کن! یعنی تو فک کن دیگه!)
به یاد یه سفر عالی، و دو سه هفته ی قشنگ...
پس از نوشت: توی این لیست هم "فاطی فاطی فاطی فاطی فاطی! از دستت کردم قرو قاطی!!" یادم رفت، که پرتم می کنه تو اردوگاه کردان کرج، اول دبیرستان! یکی از بهترین خاطره هامه :) گردش و تیر اندازی و اون طنابه که سر می خوردیم روش و خوندن و مسخره بازی و خنده و خنده و خنده... ساقی، روژین، آتوسا، شقایق (اینا از همه بیشتر تو ذهنم هستن) ورق بازی و دبلنا تا 3... بوق فوتبالی مهسا که 6 صبح از خواب بیدارمون کرد و زدیم بیرون و... عالی بود! :)
6. "مرو ای دوست" اصفهانی... با اینکه هیچ ربطی به زندگیم نداشت (مضمون شعرو میگم) یه مدت خیلی گریه کردم باهاش!! دوستش دارم هنوزم... کلا صدای اصفهانی رو دوست دارم، به هر آلبومشم یه مدت گیر دادم. (حالا هرچی دوست داری بگو!) ;)
7. خیلی از آهنگای قدیمی: مرا ببوس/ دل دیوانه/ بردی از یادم/ امشب در سر شوری دارم/ تو ای پری کجایی ... و خیلی های دیگه که یادم نمیاد... هم به خاطر شعرهای فوق العاده شون، هم به خاطر همه ی وقتایی که مامان و بابا با هم شروع می کنن به خوندن و من حس می کنم تو آسمونام :)
....................................
نیوشا و بهار (ادامه داریم)، نیوشا (روزگار ترانه و اندوه)، رد (رد وی!)، عباس (بچه م می خواد بزرگ شه)، علی(مکتوبات یک محکوم به زندگی) و یاسمن(شبانه ها) رو دعوت می کنم! حوصله ندارم لینک بدم بابا، ساعت یک و نیم شد خوابم میاد ;)

2008-02-19T23:46:00.000-08:00

بکارت زمین، زلالی هوا، قدم هایی که هرچه بالاتر می روم سبکتر می شوند، نفس هایی که عمیق تر می شوند، زندگی که ساده تر می شود، غم هایم که کم رنگ می شوند، نگاهی که رو به بالا می رود، گونه ای که بر افروخته می شود و چشمانی که برق می زنند، لبخند محوی که همه ی صورتم را می پوشاند، رضایتی که وجودم را پر می کند، و ساده می شوم، رها می شوم، وحشی می شوم! بار روزها که از دوشم پرواز می کند و حسِ دوباره، شروع، سرِخط که لبریزم می کند...
اینهاست و خیلی های دیگر که کوه، هدیه ام می دهد هر بار، و شیفته تر از پیشم می کند...

لطفا" یه کاپوچینوی ایتالیایی و... دوتا!

2008-01-26T00:06:00.000-08:00

نمی خواهم چیزی بگویم... نه از احساسم، نه از حال و هوای این روزها...
می دانی، مثل برفِ پا نخورده است برایم... بگذار همین طور بکر بماند...
فقط چون یک جمله یادگار خواستی:
"اولین" بودی برای من... منی که هنوز هم، گیجِ تلخی آن قهوه است و سرمای این زمستان و... چرخش همان سیب لعنتی!
...........................................
پ.ن: خنده دار است که روزی چند بار از خودت بپرسی: " یعنی این منم؟ همان آدمِ سختی که جز به رؤیاهایش دل نمی بست؟ و امروز ..."

2008-01-03T22:55:00.000-08:00

امروز سوم ژانویه بود... همین طوری خواستم در جریان باشین! ;)

.
.
.

پ.ن: یه ماه کامل و ...
یه بطری آب معدنی و ...

یلدا بازی

2007-12-21T01:40:00.000-08:00

دو سه روزی هست که دارم فکر می کنم به اعترافاتی که بشود نوشتشان... خیلی وقت است کسی نمی داند درونم چه می گذرد، همین نوشتن را سخت تر می کند... ولی به خاطر گل روی دوست قدیمی ام چند خطی می نویسم برایت :)
یکی از مهمترین اتفاقات این یک سالی که گذشت باری ست که از روی دوشم برداشته شده... الان برایت توضیح می دهم ...
می دانی، به نظرم زندگی مثل این بازی های کامپیوتری، مرحله مرحله است (در واقع ترکیبی ست از این بازیها). فرقش این است که در هر مرحله هزار راه هست برای رفتن و وقتی یکی را انتخاب می کنی، هیچ فلش و علامت و نوشته ای بهت تذکر نمی دهد که مثلا راهت را داری برعکس می روی، یا الان باید بپیچی. مجبوری اعتماد کنی به آنچه انتخاب کرده ای (این که وسط راه بفهمی اشتباه آمده ای و برنگردی که خریت است. فرض می کنیم خر نیستیم. یعنی اگر راه را تغییر نداده ایم به این خاطر است که دلیلی برای اینکار نداشته ایم.) اگر آخرش به آن درِ نورانی رسیدی که می بَرَدَت مرحله ی بعد که هیچ، اگر نرسیدی هم آنقدر دور می زنی و دنبال اشتباهت می گردی که راه درست را پیدا کنی (این در صورتیست که اشتباهت قابل جبران باشد). گاهی هم کفرت بالا می آید و مرحله را نصفه رها می کنی. (واضح است که یک عالمه بازی هست که داری همزمان انجامشان می دهی و رها کردن یکیشان، تعطیل کردن زندگی ات نیست، پاک کردن صورت مسئله ی یکی از مشکلاتت است. که ترجیح می دهی مدتی نبینی اش.)
این همه حرف زدم که چه بگویم؟ اینکه از یک مرحله گذشته ام... درِ نورانی پایان را که دیدم، توانستم لبخند بزنم و بگویم: اشتباه نکرده بودم! :)
شاید ندانی این جمله، گاهی چقدر آرام بخش است... شاید اگر برایت یاد آوری کنم که از تردید متنفرم، بفهمی که چرا یکی از مهمترین اتفاقات، این "عبور" بود...
بقیه ی این یک سال را هم برایت نمی گویم که در خماری اش بمانی! ;)
.........................................................
از یاسمن و تراموا و نیلوفر (که پارسال دعوتم کرده بودند (احساس می کنم یکی دو نفر را از قلم انداخته ام!)) نیوشا، رد، پرپل، نوترینو و 22 دعوت می کنم که اگر دوست داشتند بنویسند...
بدونِ وبلاگ هایی هم هستند که دوست دارم نوشته شان را بخوانم. فعلا" همینجا رسما" دعوتشان می کنم تا بعدا" که حضورا" (این همه قید عربی را عمدا" (!) استفاده کرده ام ها!) بگویم بهشان :)
.........................................................
یلدایت مبارک...
راستی، اگر گفتی من چند نوع "تو" دارم در نوشته هایم؟ (آخرش باید علامت تعجب بگذارم؟)

من همچین آدمی ام!

2007-12-12T07:21:00.000-08:00

1. این کلاس تاریخ علم خداس! جالب و مفرح! (:دی) همیشه بعد از کلاس حالم خوبه :) درس که همه ش مثل داستانه، وسطشم انقدر می خندیم که یاد سال اول می افتم... چه خوشی می گذشت سر کلاسا! :دی (سه هفته ست می خوام بیام بگما! (حالا چقدرم مهمه!) حوصله م نمیاد)
2. بذار یه چیزی برات تعریف کنم بخندی:
با یکی از دوستام سوار تاکسی شدیم، خیلی هم دیرمون بود... وسط راه آقاهه گفت اشکال نداره 4 لیتر بنزین بگیرم؟ ما گفتیم دیرمونه. فرمودن پس اگه وسط راه موندیم با خودتونه! خلاصه تشریف بردن بنزین گرفتن... می خواستم بگم پس چرا می پرسی؟:)) انقدر طولش داد که ما خواستیم کرایه رو بذاریم و پیاده شیم... ولی تا در رو باز کردیم اومد گفت ای بابا اومدم و پیاده نشین و اینا! سوار که شد، برای آقایی که جلو نشسته بود با صدای محزون و تاثیرگذاری تعریف می کرد که چقدر بد شانسه و یه بار که ماشینو سپرده به یه مسافری رفته بنزین بگیره، برگشته دیده یارو نیست و دخلشم نیست و این حرفاا. آقای جلویی گفت خب شما نباید اینکارو بکنی، شما مثلا منو از کجا می شناسی؟ ایشون با لحن حکیمانه ای فرمودن: من همه رو می شناسم... همینجا ما می خواستیم دفترمون رو در بیاریم و جملات حکیمانه شون رو یادداشت کنیم :)) در ادامه، برای آقای جلویی (با صدای آروم و گرفته و جنتلمنانه) تعریف می کردن که: "یکی چک داشت دست من، گفتم این امانته. هر وقت داشت میاره میده ، نداشت هم بعدا"! یعنی می خوام بگم که من همچین آدمی ام!"
چند صحنه ی تاثیرگذار دیگه هم از ایشون شاهد بودیم که توضیح می دادن چنین آدمی اند و ما کم مونده بود اشکمون دربیاد وسط خیابون! یه بار هم رو به ما فرمودن: آبجی (وای که این کلمه و مشابهاتش منو به مرز کهیر می رسونه!)، شما درس می خونین؟ گفتیم بله! فرمودن: درس اگه به درد می خورد، من الان پشت فرمون نبودم. فوق لیسانس برقم! همین جا بود که من خیلی عمیق به فکر فرو رفتم که عجب دوره ای شده! قدیما سوار تاکسی که می شدی لیسانس بودن... و معلومه تا چند وقت دیگه که سوار شی دکترن! ;) من و دوستم سکوت کردیم که این بحث مفید جامعه شناسی بیشتر باز نشه.
اومدیم از محضرشون مرخص شیم که من یه هزاری دادم خدمتشون، فرمودن دو نفرین؟ به سلامت! گفتم نفری 350 میشه ها! با لحن جدی فرمودن نه 500 تومنه. گفتم ولی من همیشه 350 میدم... با نگاه خیلی خشن و با صدای بلند فرمودن نخیر خانوم 500 تومنه!
ما هم پیاده شدیم و ضمن لعن و نفرین، نیم ساعت خندیدیم به کسی که "همچین آدمی" بود!
(چه طولانی شد! شرمنده ولی خیلی جالب بود برام)
3. میرم دستمو بشورم یه چیزی بخورم... بعد میرم آشپزخونه یه کم هله هوله برمیدارم... از جلوی تلویزیون رد میشم که ببینم چه خبره... برمی گردم سمت اتاقم... تمام این مدت شبنم فاصله ی دقیق یه متری رو رعایت می کنه و حرف می زنه!! وایمیستم... وایمیسته! یه قدم میرم جلو... میاد جلو! چپ چپ نگاهش می کنم...
من: جایی از تو به من وصله؟!
شبنم: اوهوم... قلبم!
من: :)))))) دو نقطه ایکس! دو نقطه ستاره!
4. می دونم دلم برای این روزا تنگ میشه... می دونم :)

همیشه چیزی هست...

2007-11-09T23:15:00.000-08:00

اصلا دقت کرده بودی که بینِ:

"ای عرش کبریایی چیه پس تو سرت؟ کی با ما راه میایی جون مادرت؟ "

"فلک به سنگ کینه ها شکسته قامت مرا، مگر چه کرده ام خدایا؟"

قرابت معنایی وجود داره؟ ;)

.....................................

1. توضیح واضحات اینکه: اولی رو نامجو خونده، دومی رو اصفهانی.

2. پست وبلاگ فقط یه حس لحظه ایه. شاید یه ساعت بعدش همه چی تغییر کنه. وقتی حس کنم نوشتنش باعث میشه سبک شم، می نویسم :) خلاصه که زیاد جدی نگیرین... با اینکه گاهی بدجوری جدیه! ;)

3. قیصر امین پور رو دوست داشتم! زیاد! چیزی که در موردش نوشتم هنوز نرفته تو آرشیو... دلم می گیره وقتی نگاه می کنم این کاغذی رو که بالاش نوشته خانم توکلی گرامی و پایینش امضا کرده. همیشه چیزی هست که به از دست رفته ها پیوندم بده و نذاره راحت عبور کنم... همیشه چیزی هست...

4. مرسی که می خونین، مرسی که هستین :)

شاید فردا

2007-09-28T23:45:00.000-07:00

لعنت به این روزها!
..................
پ.ن: می گویم "روزها" چون دلم نمی آید به "زندگی" بد و بیراه بگویم.
چه می دانی، شاید فردا هوا سبکتر از امروز باشد!

روزهای آبی و طلایی

2007-08-22T21:20:00.000-07:00

سه ساعت کامله که پشت میزم نشسته م... چند ماهه گذاشته مش رو به پنجره. سرم رو که بالا میارم، یه حیاط می بینم پر از گل و درخت، و ... یه قسمت از شهر، یه ساختمون که نمیذاره بقیه ی شهر رو ببینم، و آسمون... ابر های تیره و طلایی... صورتیِ غروب... هلال باریکی از ماه هم هست... تصویری که تکراری نمیشه :) حتی تو فاصله ای که سرم رو برای نوشتن پایین میارم همه چیز تغییر می کنه، ولی هنوزم همون طور اغوا کننده ست...
صدای آهنگ رو اونقدر زیاد می کنم که از صندلی جدا شم! چشمام رو می بندم که به آسمون فرصت هنرنمایی بدم...
ناخن های صورتیمو جلوی بابا می گیرم: قشنگه، نه؟
می خنده... میگم می خندی به بهانه های... میگه: ساده ی خوشبختی؟
بستنی نسکافه ذره ذره آب میشه روی زبونم... طعمش رو دوست دارم...
بوی عطر مامان مستم می کنه. صورتمو می کنم لای موهاش، نفس می کشم... میگم زود بیا. می خنده... با بابا میرن بیرون...
شبنم صِدام می کنه: نسیم، میای بازی؟ دو تا دسته دارما!
.................................................
پ.ن 1: اولین باره از کلمه ی اغوا کننده استفاده می کنم! امیدوارم درست به کار برده باشَمِش :))
پ.ن 2: کاش می شد رنگِ نوشته م ترکیب آبی تیره و طلایی باشه! تکنولوژیِ آدم بد باشه همینه ها! (چشمک)
پ.ن 3: 20 روز مونده! باورتون میشه؟

یکِ بامداد

2007-08-02T01:15:00.000-07:00

به نظرم غریب می آید نوشتن...
می دانم، مثل شک کردن به بدیهیات است... وقت هایی هم هست که تعجب می کنم "نسیم" به من مربوط است.
فکر نمی کنم... می گذرد...
.........................................................
1. به پدر روحانی از اینجا تبریک میگم. چند بار خواستم برم، هر بار یا من نمی تونستم، یا ایشون نبودن، یا وقت نبود! بهترین ها رو آرزو می کنم براشون :) علم، لبخند، طراوت...
2. احمقانه ست که این دختر بچه بر خلاف کودکی هایش هم از تاریکی می ترسد، هم از ارتفاع!
3. همه چیز خوب است... مشکل فقط این است که "ایده آل" هم از ایده آل های من کمتر است!

تابستونی

2007-07-23T21:20:00.000-07:00

ننوشتن هم عادت میشه... مثل تابستونی شدن... مثل لبخند زدن... مثل "من" بودن... مثل روزها رو در آغوش کشیدن...
........................................................................
پ.ن 1: یه عالمه مرسی از دوست خوب وبلاگیم که لطف کرد و قالب اینجا رو روبه راه کرد :) کچل کردم بیچاره رو، آخرم یه چیزی خواستم شبیه همون اولی (دو نقطه پی) حالا فقط دنبال لوگو ام که خوشگل ترش کنم.
پ.ن 2: حالم خوبه :) مرسی از همه تون که در دوران غیبت! به یادم بودین.

بیست کیلومتر؟؟

2007-05-15T18:20:00.000-07:00

سر کلاس الکترومغناطیس:

_ نسیم! می دونستی پای راستت در هر روز بیست سی کیلومتر بیشتر از پای چپت راه میره؟

_ جدی میگی؟؟

_ آره! بهش دقت کن!

نگاهش کردم...

پای راستمو انداخته بودم روی پای چپ... داشتم به جلو و عقب تکونش می دادم! :))

فقط سرمو انداختم پایین که خانم وظیفه شناس نبینه چه طوری از خنده می لرزم!!! :)))

هرچه باشد او گل است...

2007-05-02T23:00:00.000-07:00

1. دیروز پارک نیاوران بودم... کوچه ی یاسشو دیدی؟ فوق العاده ست :)

یه راهروی باریک... که عطر یاس های بنفشِ دو طرفش مستت می کنه...

آروم از وسطشون رد شدم... انگار می ترسیدم حباب نازک خوشبویی که توش پرواز می کنم، با یه حرکت ناگهانی بترکه!

بهشت باید همچین جایی باشه! :)

.........................................

2. چند روز پیش مهمون داشتیم... آقاهه(!) تازگیا قیصر امین پور رو دیده بود :)

یادم افتاد که چه شعرای ساده و قشنگی تو کتاب فارسیمون داشتیم ازش! چه قدر دوستشون داشتم...

شعری که از چهارم پنجم دبستان تو ذهنم مونده بودُ برای خودم خوندم:

غنچه با دل شکسته گفت: زندگی، لب ز خنده بستن است، گوشه ای درون خود شکستن است!

گل به خنده گفت: زندگی شکفتن است، با زبان سبز راز گفتن است.

گفت و گوی غنچه و گل از درون باغچه، باز هم به گوش می رسد.

راستی تو چه فکر می کنی؟ کدام یک درست گفته اند؟

من که فکر می کنم، گل به راز زندگی اشاره کرده است.

هرچه باشد او گل است! گل یکی دو پیرهن، بیشتر ز غنچه پاره کرده است!

........................................

3. من: شبنم گفتم بهار گفت دلش می خواد ببینتت، چون میگه باحالی؟!

شبنم: آره گفتی! دوباره هم بگی اشکالی نداره!

من: :))))

........................................

4. آنتی بیوتیک عجب چیز بیخودیه! آدمو از کار و زندگی میندازه! :(

دعا

2007-04-17T19:30:00.000-07:00

مامان گردنش خیلی درد می کرد... درد گردن یهو از کجا پیداش شد هیچ کس نفهمید...

شبنم شب گریه ش گرفت... رفت نشست به دعا کردن!

صبح، حال مامان خیلی بهتر بود... بحث تاثیر دعا یا مُسکن(!) و اینا به کنار... اینو گوش کن!

مامان گفت دعای شبنم جواب میده ها! بهش بگو دعات کنه! گفتم اوکی!! :)

من: شبنـــــــــــــــــــــــــــــــم!! زود باش منو دعا کن!

شبنم: آخه تو هیچ وقت نمیگی چی برات دعا کنم!

من: حالا تو چیکار به این کارا داری؟

شبنم: نه! ببین، مهمه! باید تکلیف خدا رو روشن کنی!!

من: !!!!!!!!

...

2007-04-17T19:28:00.000-07:00

بیست و یک...

همون دیگه!

2007-04-05T15:53:00.000-07:00

داشتم تلویزیون می دیدم (عید بود بابا! فیلم نشون می داد!!)

_ نسیم!! این "ناصر محمد دوست" ه ؟؟

_ آره خب! "شهرام حقیقت دوست" ه !! (دو نقطه دی)

من و همه ی تردیدهایم...

2007-04-01T17:00:00.000-07:00

ننوشتن هم وسوسه ی عجیبی ست... وقتی خماری اش به فین فین می اندازدت... یا وقتی خماری های دیگر را پای این یکی می نویسی و ککت هم نمی گزد که نه تو گوش هایت دراز است و نه همه ی آنهایی که می خوانند این چرندیات را!

تعطیل نکردنش (وبلاگ را می گویم) فقط به این خاطر است که هر از چندی این وسوسه ی تُرش را مزمزه کنم که به عنوان آخرین نوشته، رُک ترین دلگیری هایم را به سر و صورت کسانی که از بخت بدشان از این متروکه رد می شوند، پرتاب کنم و به زمین و زمان بد و بیراه بگویم ... که نمی دانم پای کدامشان روی دمم گیر کرده است که گاهی مثل گرگ زوزه می کشم! (خودم هم جزو همان زمین و زمانی ام که...)

باری... تعطیلات عید هم دارد تمام می شود و من هستم و آن حوض پر خاطره و آن راهرو های کم نور و کلاس هایی که در تک تکشان زندگی کرده ام... من هستم و تصمیمات بزرگ! من و روزهایی که نمی دانم می خواهم تمام شوند یا کش بیایند!

من و رؤیاهای صورتی و همه ی تردیدهای بی پایانم...

نوروز مبارک!

2007-03-20T19:22:00.000-07:00

پای تلفنم که سماور می سوزه!

شبنم میگه حتما باید به روان شناس مراجعه کنی!! مشکل اینترنتت رو هم همونجا مطرح کن!! :))

دو تا ماهی ای که ما با مهارت تمام(!) انتخاب کردیم، همون روز که خریدیم مردن!! مامان اینا الان با دو تا ماهی دیگه اومدن خونه! با یه گلدون لیلیوم! سنبل رو من خریده بودم...

شبنم همه ی کادو ها رو گذاشته زیر همون میزی که هفت سین رو رویش می چینیم! هر سال همین کار رو می کنه! فقط کادوی من رو پیدا نکرده! :)

سبزه رو هم مجبور شدیم دوباره دیروز بخریم، آخه اون سبزه ای که قرار بود رو سر پسرمون(!) سبز بشه هنوز خیلی بزرگ نشده! (پسرمون از این عروسک های کوچیکه که میذاریش تو آب و رو سرش سبزه سبز میشه!) الان مثل سربازی رفته ها شده! :))

کاش هر سال 5،6 تا نوروز داشت! :)

سال نو مبارک!

بهاری باشید!

............................................

پ.ن 1: فرفریِ من اینجا نشسته! میگه از طرف من هم تبریک بگو... تبریک!! :)

پ.ن 2: کو چولوی من وبلاگمو تازه دیده! میگه بوی خون رو تو نوشتی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ الان همه میگن چه کودکی سختی داشته!!!! :))))))

پ.ن 3: بالاخره نوشتمااا! (چشمک!)

این روزها...

2007-03-17T13:41:00.000-07:00

1. دلم نمی خواهد این روزها بگذرند... زمان چند وقتی ست تند تر از من حرکت می کند...

از هیجان و طراوت نزدیک سال نو هم خبری نیست... دارم نگران می شوم!

فکر نمی کنم تا دو سه روز دیگر هم بتوانم آنقدری نو شوم که با نوروز همگام باشم...

2. دور بر گردان های جردن روی اعصابند! نمی دانم چرا دیدن آن ماشین های تکراری، آن آدمها با نگاه های نافذ تا این اندازه منزجرم می کند! (شبیه مجلات زرد شد، می دانم! امروز آنجا بودم آخر! تماشایشان اول سرگرم کننده است و خنده دار! کم کم گریه ات می گیرد!)

3. دیروز رفتم خرید... دوست داشتنی بود! :)

تا سال قبل از خرید کردن خوشم نمی آمد... امسال ولی، تفریح خوبی شده! سلیقه ام تازه شکل گرفته!

از به محک گذاشتنش لذت می برم :)

4. یک ربع به دوازدهِ امروز بود که به آژانس زنگ زدم. گفت تا بیست دقیق ی بعد ماشین ندارد!

قطع کردم و کمی به در و دیوار زدم، ولی نهایتا" مجبور شدم به رزرو رضایت بدهم! دوازده بود...

بیست دقیقه گذشت...دوباره زنگ زدم! فرمودند هنوز نفرستاده اند و الان دیگر نوبتم می شود! مثل خانم های متشخص گفتم اوکی و قطع کردم... بیست دقیقه به یک شد! این جور مواقع استرس غلبه می کند! زنگ زدم، فرمودند دو دقیقه بعد می رسد! قلبم بدجور ناهماهنگ(!) می زد ولی اعتراضی نکردم...

ده دقیقه به یک... زنگ زدم، همین الان فرستاده اند! مرسی! (همین؟)

پنج دقیقه به یک است! ماشین می آید... خانم معینی عزیز من رأس یک امتحان می گیرد! اعصابم بدجوری خط خطی شده!

یک و ربع به آزمایشگاه رسیدم... امتحان از دست رفته بود!

بیشتر از دست خودم عصبانی ام که داد و بیداد بلد نیستم! اگر قِشقرق راه می انداختم و کله ی یارو را روی سینه اش می گذاشتم، این همه معطلم نمی کرد!

تا به حال نتوانسته ام حتی موقع عصبانیت، حتی وقتی حق با من است، حتی وقتی علنا" دارد به شعورم (؟) توهین می شود، سر کسی داد بکشم! خجالت آور است!

(حقم را زیاد گرفته ام... ولی نه با داد و بیداد! وقتی تنها راه گرفتنش فریاد باشد، معمولا مجبور می شوم کوتاه بیایم!)

5. فردا صبح قرار است تخم مرغ رنگ کنیم...

شب به خیر! :)

بوی خون...

2007-03-14T02:50:00.000-07:00

فهمیدن بعضی چیزها چه قدر سخت است... مثل همین نوشته های نیمه شبی...

کاش خودم را شناخته بودم!

هیچ حسرتی برایم بزرگتر از این نیست...

خوش به حال همه ی شمایی که خودتان را می شناسید!

گاه چهره ای که از خودم نشان دادم، کسی بود که می خواستم باشم! فقط همین!

شما باورش کردید! خودم هم!

ولی زمین سرد را که زیر پوستت حس می کنی، بوی خون که می آید، همه چیز واقعی می شود!

تمام حسرتم این است که خودم را نمی شناختم... ترازویی هم نداشتم، گناه من نبود!

فقط کاش آرام سر جایم نشسته بودم... نفس هم نمی کشیدم...

روزمرگی

2007-03-13T01:22:00.001-07:00

1. آتیش... سیگارت... هفت ترقه... آبشار... موشک... و خیلی چیزای دیگه که اسمشونو بلد نیستم، امشب ما بود! :)

4 شنبه سوری رو خیلی دوست دارم! مثل شب یلدا... مثل نوروز...

این 3،4 تا مناسبتم نداشتیم دلمون به چی خوش بود آخه؟

بزن و برقص خدایی راه افتاده بود امشب! منم که منتظر!! :))

پلیس اومد گفت ترقه نزنین، ولی رقص اشکالی نداره! کم آوردیما!

2. زیاد پیش نمیاد حس کنم جایی اشتباه کردم... ولی تازه فهمیدم که مدتها قبل، یه اشتباه کردم! :(

خیلی ناراحتم به خاطرش، ولی مثل آبِ ریخته ست... به دانشگاه و بچه های دانشگاه هم مربوط نیست... مربوط به زندگی شخصی خارج از دانشگاهمه...

فقط سعی می کنم زیاد فکر نکنم بهش! و به خودم بقبولونم که شاید اگه کار دیگه ای کرده بودم، بازم چیزی عوض نمی شد...

در مقابل زمان خیلی ضعیف ایم... کاش زندگی هم آندوو داشت!

3. دانشگاه یه کم خطری شده! تازه فهمیدم مفهوم اول شدن حراست (بین دانشگاه ها) چیه...

دوست ندارم با ترس راه رفتن رو... بی خیال! دلم نمی خواد حتی درباره ش حرف بزنم :(

4. خیلی وقته طرف گردنبندم نرفته م... همونی که یه مدت خیلی می دیدمش... اینکه طرف خاطراتم رفتم هم، تقصیر دفترمه! واگرنه...

گاهی فکر می کنم نوشتن کار خوبی نیست... فراموش کردن، نعمتیه که با این کار از خودم می گیرمش!

5. حس نوشتن هست... ولی شعاع حریم خصوصی ام بزرگتر شده...

در این حد محافظه کار بودن رو هیچ وقت دوست نداشته م! ولی گاهی خستگی غلبه می کنه...

........................................................................

پ.ن: فقط شماره ی 4 رو می تونین نفهمین! همین! :)

...

2007-02-28T00:47:00.000-08:00

خوشحالم که دانه های دل آدمها پیدا نیست...

شاید اگر بود، همین سلام های روزانه هم، کابوس های شبانه ام می شد!

یکی بود...

2007-02-14T21:30:00.000-08:00

زنگ می زنه میگه فکر کن!

میگم فکر کنم که چی بشه؟ باید چیکار کنم؟

میگه نمی دونم، تو بگو من چیکار کنم؟

راست میگه خب! از اینکه مسائلم دیگران رو درگیر کنه، حالم به هم می خوره! :(

.............................

یه دفتر خاطرات پیدا کردم مال سال اول دانشگاهه! خوندنش هم جالب و هم دردناک بود! یه جا نوشته م:

"یکی بود، یکی نبود... یکی بود، ولی نمی خواست باشه... یا حداقل اونجایی که هست نباشه... یا بقیه نباشن... ولی حیف که قصه شروع شده بود!"

سال اول مثل کابوس بود! پر از مسئله، و پر از تجربه!

..............................

من به کسی که "هیچی" ازم نمی دونه و نظر میده، چی بگم؟؟ نه! چی بگم؟؟

ناراحتم! از کسی که "هیچی" ازش نمی دونم!

..............................

از عشق حرفی نمی زنم، چون زیاد نمی دونم ازش...

ولی امروز (و 29 بهمن ) رو به همه ی آدمهایی که در طول رندگیم دوست داشته م و دوست دارم، تبریک میگم! :)

..............................

تیم در حال انجام پژوهشی بر روی وبلاگ های فارسی است. برای كمك به این پژوهش و با توجه به اینكه این پژوهش BlogScienceر باید تا 9 اسفند به انجام برسد، لطفا در این نظرسنجی شركت كنید. (فقط یك دقیقه وقت می گیرد!)

باز این انگلیسی اش قرو قاطیه!! معلومه چی نوشتم دیگه!

خواص مواد

2007-02-12T13:15:00.000-08:00

استاد جامد برای تفهیم خواص مواد، خواص زندگی و آدمها را مثال می زند...می خواهد از مدل های ملموس استفاده کند... امروز باعث شد سر کلاس، در مورد آزادی یا قبول قید فکر کنم... فراتر از مواد...

جامدی که قید می پذیرد، بلور می شود! زیبا و درخشان! و البته منظم و قابل بررسی!

در مورد آدمها چه طور؟ اصلا" بلور بودن ارزش است؟ درخشندگی جالب تر است یا غیر قابل پیش بینی بودن؟ ممکن است به شرایط بستگی داشته باشد...

شاید من فعلا" جامد بی شکل بودن را ترجیح می دهم که از قید بدم می آید ...

نمی داند که از "فکر" فرار می کنم و سر کلاس می نشینم!

نمی داند برای "فکر نکردن" چه تلاشی می کنم!

نمی داند گاهی برای لبخند زدن، باید به ذهن های خسته استراحت داد!

چه قدر چیزها هست که او نمی داند...

20 روز زندگی

2007-02-09T21:30:00.000-08:00

تعطیلات 20 روزه، بسیار دوست داشتنی بود! سه هفته آنقدر کوتاه است که مجبور می شوی لحظه لحظه اش را زندگی کنی... زندگی اش کردم! و عالی بود! :)

تعطیلاتی را دوست دارم که یک هفته ای برای خلوت کردن وقت داشته باشم و بقیه اش را بین خنده و بی خیالی غلت بزنم! 20 روز برای زنده شدن، برای کشیدن نقشه های بزرگ، برای تجربه های جدید و جالب، برای فیلم دیدن و کتاب خواندن و سفر رفتن و شناختن و لذت بردن، کافی بود...

فردا دانشگاه باز می شود... نمی دانم چه حسی داشته باشم! دوستش دارم! ولی گاهی مثل همه ی دوست داشتنی ها آزار می دهد...

........................................................

بی ربط:

پ.ن1: اگر باید به جایی برسم، خودش نشانم می دهد... من هنوز بی اعتمادم! به تمام راه هایی که آدم ها نشانم می دهند!

پ.ن2: سکوت می کنم... باور کن این بازی های پر پیچ و خم، فقط و فقط بازنده دارند...

پ.ن3: طالع بینی ها خیلی جالبند! من هر بار که بین متولد فروردین و خودم شباهتی می بینم، شدیدا هیجان زده می شوم! مثل دفعه ی اول! اگر حوصله داشتی سری بزن... خیلی شبیه من است! :)

مرسی از لادن برای لینک :)

پ.ن4: سبک نوشتنم تغییر کرده... فعلا این را ترجیح می دهم. دلیل خاصی هم ندارد. صرفا یک تجربه است :)

من آنجا بودم...

2007-02-01T20:00:00.000-08:00

قلبم تند می زند... تند تر از وقتی که کیلومترها دویده باشم...
گاهی یک حس، آنقدر عظیم است که از روحم سر ریز می کند...
اگر به جبهه گیری وادارت نمی کند، و به خودشیفتگی یا روان پریشی(!) متهمم نمی کنی، آسمانی ست ... هر چند می دانم که این یکی هم بکر نیست... با اینکه کمیاب است...
روزی که حسی شبیه این داشتم، کسی گفت اگر در موردش حرف بزنی، محو می شود! من هم ترسیدم و سکوت کردم... به ادامه اش احتیاج داشتم... به اینکه گاهی در کالبدم جا نشوم... به اینکه ضربان قلبم ناگهان تند شود...
دقیقا می دانستم مشکل کجاست... تصویری در ذهنم به وجود می آمد و محو می شد... سعی کردم نادیده اش بگیرم... ولی یقه ام را چسبیده بود...
به خودم گفتم مسخره است، ولی گریه کردم... گفتم عاقل باش، ولی اتاق را تاریک کردم... خواستم فراموش کنم، ولی صدای آهنگ را زیاد کردم... نمی فهمیدم! از نفهمیدن بدم می آید... مثل شک داشتن است... جایی بین آسمان و زمین آویزان می شوی...
امروز فهمیدم همان قدر که فکر می کردم، نزدیکی!
من آنجا بودم... جایی که هرگز نبودم...
....................................................
پ.ن1: با اینکه هنوز از محو شدنش می ترسم، باید به جایی تکیه می کردم... به نوشته هایم وصل شدم... نوشته ها مثل سیم، رسانا هستند...هرچند نمی دانم بار را کجا منتقل می کنند...
پ.ن2: کسی که گفت بهتر است سکوت کنم، می گفت عرفان 40 مرحله دارد و...
دوستی هم بود، که هشدار داد اسیر مکتب ها نشوم... نمی دانم منظورش همین چیزها بود یا نه...
فعلا که اسیر چیزی نشده ام... ولی کاش جاده ای می شناختم... که "راست" باشد!

عاشورا

2007-01-30T20:00:00.000-08:00

_ سلام... لعنت بر یزید!
_ سلام... مرسی!
_ !!!!

...

2007-01-23T17:15:00.000-08:00

چند روز پیش:

شبنم: نسیم، مامان میگه آبمیوه می خوری؟

من (بدجوری دلم می خواد خودمو لوس کنم): بخورم؟

شبنم: آره بخور! اگه بخوری زود خوب میشی، بازی می کنیم!!

من: چه ربطی داره؟؟؟

شبنم: هیچی... آهان! اگه بخوری زود خوب میشی، می کنوچیم!!

من: می خورم!! :))

..................................

پ.ن: کنوچیدن به آلمانی یعنی بوس و بغل و آی لاو یو و اینا! (چشمک!)

سیب ها هم حتی، به بازیمان می گیرند!

2007-01-19T16:30:00.000-08:00

گلویم درد می کند...

دیروز هم درد می کرد... پریروز هم!

گلویم که درد می گیرد، زندگی سخت می شود... احساسم بالاخره بهانه ای پیدا می کند و جیغ های بنفش می کشد... گلویم که درد می گیرد، قطب نمایم گم می شود... نمی دانم باید کدام طرف بروم و چه بگویم و چه حس کنم...

مثل روزهایی که یک اتفاق، آنقدر غیر منتظره است که زبانم بند می آید... طوری بند می آید که سکوت، آزار دهنده می شود! مثل روزهایی که یک اتفاق، آنقدر ناگهانی ست که چندین حس متضاد در یک لحظه دفنم می کنند! و من نمی دانم برای رها شدن باید قهقهه بزنم یا گریه کنم...

کاش هر سیبی که بالا می رفت، هزار چرخ نمی خورد...

آن وقت می توانستم بفهمم، باید کدام طرف رفت و چه گفت و چه حس کرد...

.......................................

پ.ن: روز هوای پاک مبارک!

بازی شب یلدا

2007-01-04T23:05:00.000-08:00

چه قدر حرف دارم... پر از رازم...
اگر چند وقت قبل قرار بود در این بازی شرکت کنم، تمام چاله چوله های روحم را برایتان عریان می کردم... فقط برای اینکه سبک شوم... مثل اعترافاتی که یک مسیحی می کند... تمام راز هایم را فریاد می زدم! (به جز آنهایی که برای نگفتنشان قول داده ام) با اینکه دلم خیلی برای حرف زدن تنگ شده، مدتی ست ترجیح می دهم دیگران از درونم ندانند! از اینکه کسی نمی آید بپرسد چرا غمگینی خوشم می آید... از اینکه هر ناشناسی نمی آید برایم تعیین تکلیف کند لذت می برم...
اگر دو سه ماه قبل بود، به جای 5 تا 50 شماره حرف می زدم...ولی امروز، از بالای سِن زندگی کردن خوشم نمی آید... برای خانه ی شیشه ای ام، پرده خریده ام...
5 شماره برایتان می نویسم... از چیز هایی که راز نیستند...
1. روز تولدم با تقریب خوبی مهم ترین روز زندگی ام است! همه چیز باید بهترین باشد... همه ی دنیا باید از مدت ها قبل انتظار این روز مهم را بکشند(!) و هرگز فراموشش نکنند! تعصبی که روی این روز دارم برایم عجیب است... شاید دلیلی دارد... در لایه های پنهان وجودم! دلیلی که هیچ وقت کشفش نکردم! دوستان و اطرافیانم همیشه تا جاییکه می توانستند به این حساسیت غیر منطقی ام توجه کرده اند و بهترین ها را برایم ساخته اند! هر سال در این روز احساس خوشبختی ملسی داشته ام... برای ذره ذره اش ممنونم...
2. از وقتی خودم و دنیای اطرافم را شناختم (در واقع از وقتی که شروع به شناخت کردم) بزرگترین آرزوی دست نیافتنی ام این بود که پسر باشم... هنوز هم زیاد پیش می آید برای جنسیتم آه بکشم... ولی این را هم اعتراف می کنم که هر چه می گذرد با پیچیدگی های دوست داشتنی اش ("ش" به جنسیت بر می گردد!) بیشتر اخت می شوم...
(بهار به جای آرزو، نوشته بود "شکایت"... شاید کلمه ی بهتری باشد)
3. از حشرات و از بوی سیگار متنفرم...
4. بچه که بودم، هر وقت دندانم می افتاد، با دستمال کاغذی بسته بندی اش می کردم و می گذاشتمش زیر بالش... صبح که بیدار می شدم، با لمس کادویی که زیر بالشم بود، پرواز می کردم... خوب یادم است چند باری تصمیم گرفتم تا صبح بیدار بمانم و فرشته ام را ببینم و غافلگیرش کنم... هنوز هم فرشته ی شب های تاریکم را می پرستم... هر روز می بینمش و غرق آرامش می شوم...
5. آدم منطقی ای هستم... مفهومش بی احساس بودن نیست... احساسم هر وقت بیدار می شود، با نابود کننده ترین قدرتی که می شناسد، خودش را به در و دیوار وجودم می کوبد! گاهی مجبور می شوم اخم کنم و برایش لالایی بخوانم... منطقی بودن صرفا" به این معناست که وقتی توجیه می شوم کاری درست تر است، انجامش می دهم!
بدترین روزهای زندگی ام روزهایی بوده اند که به درستی راهم شک کرده ام... ترجیح می دهم در جهنم باشم ولی در دو راهی بهشت و جهنم آواره نشوم... هر چند این ترجیح، باعث نمی شود از توانایی شک کردن خوشحال نباشم! فکر می کنم تمام تغییرات و پیشرفت ها از شک شروع می شوند... و ذهن من از طرفم این اختیار تام را دارد که همه چیز را زیر سؤال ببرد!
......................
5 شماره ام تمام شد! باز هم خصوصی تر از چیزی شد که می خواستم!
شاید شماره ی 6: یکی همیشه بوده و هست... در متن تاریکترین شبها و شیرین ترین روز هایم... نزدیکتر از اشکها و لبخند هایم... زلال تر از رؤیاهایم... که نشانه هایش به لحظه هایم معنا می دهد... این روزها اعتماد می کنم! چون به اعتمادم احتیاج دارم... می خواهم باور کنم که دوستم دارد و ...
....................
کسانی که دوست داشتم دعوتشان کنم، یا وبلاگ ندارند یا قبلا دعوت شده اند! در نتیجه از قسمت دوم بازی انصراف می دهم!
(بهار گفت درخت را کوچک کرده است؟ من همین جا یک شاخه را سوزاندم!)
- نیوشا، بهانه ات را قبول نمی کنم! پست من هم یکبار پاک شد، دوباره نوشتمش! بنویس...
- مرسی از یاسمن و وحید برای دعوتشان، و شرمنده برای تاخیر طولانی ام!

بردارهای همراستا

2006-12-22T19:10:00.000-08:00

شرایط بدی رو در نظر بگیر که سه تا بردار غیر هم جهت به گلوت گره خورده ن و کشیده میشن!

اولین کاری که دلت می خواد بکنی، اینه که بشینی رو زمین و زار بزنی...

ولی خب، یه کار هوشمندانه هم میشه کرد:

می تونی فرض کنی حداقل دوتا از این بردارها هم راستا هستن! (هم جهت که نیستن پس مسلما خلاف جهت هم میشن) بردار برایند، یه بردار کوچکتر میشه در همون راستا... جهتش زیاد مهم نیست... مهم اینه که تونستی سه تا بردار رو به دوتا تبدیل کنی! یعنی فشاری که به گلوت میاد رو تا حد زیادی کم کردی! :)

فرض همراستا بودن بردارها، یه فرض غیر ممکن نیست! حتی حالت خاص هم نیست! این فرض رو میشه به سادگی (و با تمرین البته) به واقعیت تحمیل کرد...

خیلی راحته، نگاه کن: مثلا تو امروز هم سرت خیلی درد می کنه، هم دلت به شدت گرفته، هم یه عالمه درس داری برای امتحان! (این مثال خیلی رایجه! حالا عدداش فرق می کنه! گیر نده!) اول فرض کن درس خوندن باعث میشه به گرفتگی دلت (!) زیاد فکر نکنی! یعنی حواستو پرت می کنه و وقت ناله کردن هم برات نمیذاره! حالا فرضتو به واقعیت القا کن! یعنی ذهنت رو آموزش بده که موقع درس خوندن تمرکز کنه! (این سخت ترین قسمت قضیه ست) وقتی واقعیت فرضتو قورت بده، می تونی به "درس خوندن" لبخند بزنی! چون دیگه یه مشکل جدا نیست، بلکه یه راه حله! در حال حاضر، یه بردار کوچک درس خوندن داری (درس خوندن هم سخته خب!) و یه بردار سر درد!

پیچوندن مشکلات از کارای جدیدیه که دارم یاد می گیرم! :)

جای پا

2006-12-19T18:20:00.000-08:00

خدا هم نمونه سؤالای خودشو داره... فقط عددا رو عوض می کنه!

تا حالا شده حرصت در بیاد که همه جا، یه عالمه جای پا هست...و هیچ حس بکری وجود نداره؟

متفاوت ترین و هیجان انگیزترین (یا غم انگیز ترین) احساست رو همه درک می کنن! (با اینکه لمس نمی کنن)

چه قدر نا امید کننده ست...

.............................

پ.ن1: جالب ترین قسمت ماجرا اینه که همیشه نمونه سؤالا رو داری، همیشه هم می تونی با حرکت انگشتات طرح کلی مسئله رو تو هوا بکشی و تمام راه حل رو به کسایی که ازت کمک می خوان توضیح بدی، ولی سر امتحان... به جواب آخر نمی رسی!

پ.ن 2: یلدا نزدیکه... دلم براش تنگ شده! :) برای آجیل، برای هندونه، برای انار... بیشتر از همه انار...

مثل اینکه فردا تو دانشگاه برنامه ست... نمی دونم بمونم یا نه...

پ.ن 3: کوانتوم سلام! (چشمک!)

حال می کنین من اینجا انرژی درس خوندن بهتون القا می کنماااااا ...و از اونجایی که شماها دی الکتریکین و قطبیده میشین و ضریب گذردهی تون هم، کا اپسیلون صفره ... بی خیال!! حالم به هم خورد! :))

آقا درس چی میگه؟

2006-12-07T00:29:00.001-08:00

می خوام امروز رو روز الکترومغناطیس نام گذاری کنم!! (دو نقطه دی!)

آقا این درسا چه باحال شدن!! فیزیک هم به لیست رشته هایی که دوست دارم ادامه بدم اضافه شده! مطمئن نیستم بتونم بی خیالش بشم...

آزمایشگاه الکترونیک هم خیلی باحاله! از دیود و ترانزیستور و مدار و اینا خیلی خوشم میاد... خوب شد حذفش نکردم! هرچی الکترونیک یاد گرفتم از آزمایشگاه بود! هرچند اونم به خاطر وسایلش بود، نه استادش!! (دو نقطه پی!)

ترم پیش هم خوشحال شدم که نتونستم مکانیکو حذف کنم!

کلا حذف، کار خوبی نیست... باید ادامه داد!

فردا هم که از کلاس برگردم ریاضی فیزیک می خونم که این فصل رو مثل فصل قبل عقب نیفتم! حتی نرفتم برگه مو ببینم! می دونستم بد دادم! فصل بعد رو 20 میشم!! (دو نقطه دییی!)

پریروزسالار اومده میگه نوش جون!! میگم چی؟:)) میگه الکترونیک!

چه پست درسی ای شد!! برم سر اکترو... فعلا"!!

...............................................

راستی روز دانشجو گرامی باد !!!

خواستم بنویسم مبارک! بابام گفت "تبریک نداره... تو این روز سه تا از هم دانشکده ای های ما رو کشتن... جای گلوله هاش هنوز هست...وقتی خواستن جاشونو پاک کنن، دانشجو ها نذاشتن... بنویس گرامی باد!" گفتم چشم :)

خدا

2006-12-03T21:05:00.000-08:00

می خوام به زمان احاطه داشته باشم! سرشار از اطلاعات و قدرت باشم!

دوست دارم خدا باشم!

زود باش!!

...........................

خیلی از پیچیدگی های وجودمو نمی شناسم!

ترسناکه...

...

2006-11-27T23:24:00.000-08:00

از بزرگترین لذت های زندگی ام ، اینه که بعد از تاریک شدن هوا پرده ی نارنجی و کرم اتاقمو بکشم، چراغ خواب آباژورشکل قهوه ایم رو روشن کنم و صدای آهنگ رو اونقدر بالا ببرم که کاملا از زندگی جدا شم...

اون وقت تو نور گرم و ملایم اتاق، جلوی آینه ام برقصم :)

اسکاچ زندگی!

2006-11-18T18:40:00.000-08:00

خسته ام... هر روز خسته تر میشم... نه یه آغوش امن برای گریه می خوام، نه دستای گرمی که تسکینم بدن... حتی محیط پر مهر خونه هم جلوی سرمای وجودم کم آورده...

همه جا برفه... سرده... باید راه برم... باید ادامه بدم... مرتب از شدت ضعف به تشنج می افتم... نمی دونم کجا میرم... حتی نمی دونم زنده می مونم یا نه... فقط می دونم باید بمونم... همین جا وسط برف... حتی نباید دنبال یه کلبه ی گرم بگردم... این "باید و نباید" ها از کجا میان؟

به اندازه ی تمام گناهان عمرم دارم تاوان میدم! اینقدر بد بودم؟

دارم شسته میشم... شاید برای اینکه یادش پاک بمونه... و سبز!

این سؤال لعنتی...

2006-11-12T04:38:00.000-08:00

یه بار دیگه صورت مسئله رو نوشتم... چند بارم خوندمش که مطمئن شم چیزی رو از قلم ننداختم...
همه ی اطلاعات رو کلاسه کردم... و بلند بلند برای خودم تکرار کردم...
کمه خدا! اطلاعاتش کمه! حل نمیشه!! :((
دوباره همه چیز رو نوشتم... خوش خط... تمیز... هر چیزی که ممکن بود بهش مربوط باشه رو هم اضافه کردم!
متناقضه! هر خطش با خط بعدی متناقضه! :((
دیگه از دوره کردنش حالم به هم می خوره!
این سؤال لعنتی روزامو خاکستری کرده!
حتی نمی تونم پاکش کنم!!
خسته ام!
کاغذای مچاله شده، مدادای شکسته، یه مغز مستاصل و یه سؤال حل نشده! این، کل ماجراست!
از من نپرس چرا نگاهم دوره!
نپرس چشمام پشت تخته ی کلاس، پشت نوشته های گچی، تو راهرو ها، دنبال چی می گرده!
نپرس چرا هر روز فاصله ام با ماشین جلویی کمتر میشه و ترمزام شدیدتر!
نپرس... فقط یه کاغذ به من بده!
یه مسئله هست که باید حلش کنم!
............................
پ.ن 1: نه می دونی سؤالم چیه! نه می دونی باید از کجا شروع کرد و ادامه داد... حدس هم نزن! فقط رد شو! همین! گازشو بگیر و .... !!
پ.ن 2: کجایی پس تو؟؟؟ تو هم می دونی سؤالم چیه، هم می دونی راه حلش چیه، هم می دونی آخرش کجاست! نمی خوای کمک کنی؟؟؟؟؟؟؟

مدل زندگی

2006-10-26T21:45:00.000-07:00

زندگی، از نظر من، دایره هایی با شعاع های مختلف و به سمت بی نهایت، تو یه فضای کوانتومیه!

هر تغییری که توی عقیده و روشت، و یا مسیرت ایجاد میشه (به هر دلیلی) از دایره ای که روی مسیرش در حرکتی، به سمت دایره ی بیرونی پرتاب میشی! (همیشه به بیرون پرتاب میشی! این به یکسویه بودن زمان مربوطه! و دلیل پیشرفت نیست. یعنی دایره با شعاع بزرگتر الزاما" ارزشمندتر نیست.)

در فضای بین تراز های زندگی(!) نمی فهمی چه اتفاقی می افته! گیج و گمی! توی خلاء گیر می کنی! حتی نفس کشیدن هم سخت میشه! و گاهی غیر ممکن!

من اون وسطم! الکترون های برانگیخته رو درک می کنم!

......................

پ.ن: ممکنه روزی به دایره ای برسیم که ارزش نفس های حبس شده رو داشته باشه؟

شاید به ظاهر بی ربط: سوء تفاهم

...

2006-10-13T22:48:00.000-07:00

چه تلخم امشب...

لبخند رو باور کن!

2006-10-08T17:01:00.000-07:00

آدما موظف به پر کردن تنهایی هم نیستن!

سعی می کنم برای هر ذره محبت، قدر شناس باشم...

بر عکس نیوشا، من فکر می کنم خوب بودن مزیت ه!

کسی وظیفه نداره روز منو روشن کنه...

اگه کسی بهم لبخند زد، اگه تنهاییمو پر کرد، اگه باهام صادق بود، همیشه یه آدم خوبه!

حتی اگه یه روز خاطره بشه...

...................

نه من عصبانی نمیشم، فقط بزرگ میشم...

در فاصله ی انگشتام، چیزی جوونه می زنه!

تو عمق نگاهم، چیزی موج می زنه!

زیر پوستم، حس بزرگی جریان داره...

یه حس لطیف...

..................

آدما رو حتی متضاد، حتی بی منطق و خودخواه، باور می کنم! با لبخند! :)

بدیهیات

2006-10-07T19:44:00.000-07:00

داشتم به این فکر می کردم که تصمیماتی که برای زندگی خصوصی مون می گیریم (یعنی تصمیماتی که ظاهرا فقط به خودمون مربوطه و بس!)، گاهی به شدت روی زندگی دیگران تاثیر میذارن! (منظورم فقط آدمای نزدیک نیستن! حتی کسایی که حداقل ارتباط رو باهاشون داریم! و یا حتی کمتر!)

و تو حتی اگه بهترین آدم دنیا باشی، گاهی منافعت (مادی و معنوی و ...) با منافع یه آدم دیگه جور در نمیاد و بهش ضربه می زنی!

می دونم اونقدر بدیهیه که به نظر مسخره میاد!! ولی من گاهی بدیهیات رو بالا میارم! یهو هضمش سنگین میشه!!

به "خوب بودن" زیاد فکر می کنم ... و اینکه واقعا" تعریف یه آدم خوب چیه...

.....................................

پ.ن1 : احتمالا" کمتر از "حداقل"، "هیچی" ه!

پ.ن2: با اینکه اون نوشته رو دوست داشتم، نمی دونم چرا پاکش کردم! حسم گفت این یه بار رو حرف گوش کن شم!! (آره عجیبه! می دونم!)

لبخند بزن!

2006-10-03T17:12:00.000-07:00

1. میشه دم در رستورانای بسته نشست... میشه تو شبای ابری مهتاب رو تماشا کرد... میشه تو نور قرمز و سبز چراغ های پارک زیبا شد... میشه تو دود قلیون نفس کشید...میشه تو آب رودخونه صدای بلبل شنید... من می دونم که میشه! حتی اگه مجبور باشی با خاطره هات والس برقصی!

2. زندگی کم رنگ شده... و سرد!

3. امروز یه سرویس مدرسه دیدم از این مینی بوسا... آی دلم تنگ شد برای مدرسه و سرویسم و نوشین جون!! (مهماندار سرویسمون بود) دلم می خواد سوار مینی بوس بشم ، شعر بخونم و دست بزنم (و برقصم!) جاده اش هم باید قشنگ باشه، تو مایه های جاده چالوس! تونل هم داشته باشه که جیغ بکشیم...

4. من لحظه ها رو فوت می کنم! برای همین هر ساعتی که می گذره نفسم می گیره!!

5. حس نوشتنم اومد! می نویسم...

خلوتی آبی و سپید

2006-08-12T22:15:00.000-07:00

من خواب دیده ام...

که خاطره ها را می شود میان دفتر نوازش کرد

و یادگاری، بر تنه ی بید مجنون نوشت

من خواب دیده ام...

که لبخند، میان ابرها پرواز می کند

و نگاه، زیر امواج دفن می شود

خلوتی آبی و سپید، که کلاغان را، راهی نیست!

من خواب دیده ام...

که آرزو ها دل به شهاب نمی بندند

خواب هایم بوی یاس می دهند

باورشان می کنم!

نرگس

2006-08-10T13:46:00.000-07:00

اگه بشناسیم تعجب می کنی، ولی نرگس رو می بینم... به خاطر پوپک :((

پریشب سر خاک مامانش گریه می کرد، می گفت: خداااا، منم ببر!!

خدا هم که نمی دونه فیلم چیه! باورش شد، نه نگفت!!

...........................................

نتیجه: با این دوست ما شوخی نکنیا! یه وقت دیدی روش نشد نه بگه!

گرد و خاک

2006-08-08T15:03:00.000-07:00

گاهی دلم می خواد یه کاری بکنم، یه حرفی بزنم، یه سری گرد و خاک رو فوت کنم، ولی همیشه دلیلی هست برای سکوت، برای سکون، برای "تماشا"ی خاکی که هر روز از پنجره های باز ، به همراه آفتاب و بارون و طراوت و هوای تازه میاد تو و همه چیزو می پوشونه! همیشه دلیلی هست برای اشک، برای لبخند، برای زنده موندن! زنده موندن میون پنجره های باز و نسیم و بارون و خاک!

امروز دلم می خواست کاری بکنم، حرفی بزنم، و یه سری گرد و خاک رو فوت کنم... ولی همیشه دلیلی هست...

...................................................

پ.ن: روز مرد، روز پدر رو به بابا جون خودم و تمام بابا های واقعی و الکی (چشمک!) و همه ی مردا تبریک میگم! :)

از سر ناچاری

2006-08-01T10:12:00.000-07:00

یه کارایی هست که باید یاد بگیرم...

مثلا" دیدن و نگاه نکردن،

شنیدن و گوش نکردن،

فهمیدن و فکر نکردن،

آخه همیشه که نمیشه کور و کر و احمق بود!

...

2006-07-30T15:10:00.000-07:00

تو خودم بودم که مـشتـشو جلوی صورتم حس کردم:

_ بفرمایید!

دستمو باز کردم، یه مشت آجیل ریخت کف دستم...

کـاش تو همه ی مشت های بسته آجیل بود!

IQ!!

2006-07-18T23:17:00.001-07:00

یکی از دوستام فیزیک درس می داد، خصوصی! از شاگردش تعریف می کرد:

= خب این سوال از in: 1/p+1/q=1/f حل میشه، حلش کن!

_ این فرمول غلطه!!

= نه، خب من می دونم دیگه! از این فرمول حل میشه! حالا حل کن...

_ مطمئنم فرمولش غلطه!

= ای بابا! برو کتابتو بیار ببینم!

_ ایناها! دیدی گفتم غلطه؟ فرمولش هست in: 1/f=1/p+1/q

= !!!!!!!!!!!!!

............................................................

= ببین! نور از یه محیط که وارد یه محیط دیگه میشه، می شکنه! ... مثلا دیدی گربه، ماهی رو توی آب بالاتر می بینه؟

_ خب کوره دیگه!!

= نه! اگه تو هم ببینیش بالاتر می بینی!

_ امکان نداره!!

= :)) خب... اونو ولش کن! تا حالا رفتی استخر؟ دیدی کف اش بالاتره؟

_ نه! فقط پریدم توش!!

...........................................................

پ.ن: in که می بینید الکی قبل هر فرمول هست، به این دلیله که فرمولا چون انگلیسی اند، قر و قاطی (؟) میشن!! جور دیگه ای بلد نیستم درستش کنم!

آشنا

2006-07-17T01:29:00.000-07:00

امروز یه آدم غریبه باعث شد احساس غربت کنم...

دلم خیلی گرفت...شایدم ترسیدم... احساس کردم یه دختر کوچولو ام که داره زیر دست و پای آدم بزرگا له میشه!!

پناه بردم به همه ی گذشته ام... به بوهای آشنا... به دفترچه ی خاطراتم و موسیقی های قدیمی...

حس عجیبی بود! امروز اگه توی یه کشور غریبه بودم، می مردم!! خوبه که اینجام! بین یه عالمه آشنا...

فال

2006-07-17T01:00:00.000-07:00

اون شب فال گرفتم، همون شب که چت می کردم، همون شب که ... همین چند شب پیش!

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند......... چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند

مشکلی دارم زدانشمند مجلس بازپرس......................توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می کنند

پرت و پلا!

2006-07-14T15:10:00.000-07:00

_ خب بچه ها! من فعلا برم...

_ آی ی ی خانوم کجا کجا؟

.......................................

پ.ن 1: پست هایی که به دانشگاه مربوطن (مثل این!)، مسلما" جدید نیستن! یه تابستونه و شوق پوشیدن مانتوهای رنگی و کوتاه و ندیدن اون خانوم دم در! روسری های رنگارنگ به جای مقنعه! هرچند که هردوتاشون خیلی دردسر دارن! (کاش می شد به سرم سنجاقشون کنم!!) و ذوق یه عالمه کار تابستونی ... اصلا" فکرشم نکنین پامیشم میرم دانشگاه!! :))

پ.ن 2: 1شنبه، روز مادره؟! باز من داشت یادم می رفت؟ :( باید یه حرکتی بزنم، یه تقویم درست کنم همه ی مناسبت های مهم رو بنویسم!! خیلی مسخره ست! حتی پیش اومده تولد دوستام هم یادم بره ولی اگه یکی تولد من یادش نباشه، نصفش می کنم!! مشکوک به آلزایمرم! (چشمک)

هرگونه تغییر و اصلاح رو در پ.ن 2 شدیدا" تکذیب می کنم! :))

.......................................

روز مادر خیلی خیلی خیلی مبارک به مامان گل و دوست داشتنی خودم و مامان های ماه شما :)

روز زن مبارک! به من، به تو، به همه ی ماهایی که جنسمون یکیه! زن! کم بها نیست... امروز بهش افتخار می کنم!

(زن، کلمه ی مقابلش دختر نیست، کوچولو!! تا امروز فکر نمی کردم لازم باشه توضیح بدم!)